Craftman

Wat ik nou weer ben tegengekomen.. Er hebben toch wat vreemde figuren rondgelopen op deze aardkloot. Moet je deze meneer eens aanschouwen. Het is wel niet netjes om je te vermaken ten koste van andermans onvolkomendheden, maar nieuwsgierigheid is mens eigen.

En hij was uiteraard niet de enige, hier is de rest van de meute prettig gestoord:

The Freaks Come Out

Al surfend kom je aardig wat tegen op weblogs, theorieen en meningen genoeg. Maar zo af en toe springt er wel eens een kreet bovenuit. En dan wil ik die toch even aanhalen.

“Wat een wereldje. Loggen. Ze zitten met zijn allen zwijgend om een tafel en af en toe roept er iemand heel hard “KUT”. Dan wat beweging, druk door elkaar heen lopen, aan elkaar ruiken en dan snel weer om de tafel.” - Nanet

Een paar vragen blijven toch wel hangen.. Geheime uitlaatklep van Roel & Roel? Of zou het de vrouw van een van de Roels zijn? Toch even mijn neus te ruiken leggen wat er mis zou kunnen zijn..

Ladies and Gentlemen of the jury, your votes please… Voor de volgende award, namelijk voor de best bezochte weblog door loggers zelf, van de afgelopen drie maanden:

En toen ben ik maar afgereisd naar het platteland om daar meningen uit te wisselen over allerdaagse onderwerpen. Ik wilde namelijk onderzoeken in hoeverre ze daar denken over zaken die hier in de stad voor normaal aangenomen worden.

Hierbij wil ik een nieuw terugkerend thema introduceren, met als eerste aflevering:

In Gesprek Over: Kontneuken

Het is eigenlijk zover, het titeltje mag toegevoegd worden. Na maanden intensief zwoegen en stressbuilding was vanochtend het juk van m’n schouders. Een uur gevuld met presenteren en het vuur aan mijn schenen leggen kan ik vol trots zeggen dat ik er vanaf ben.

Wat ik nu ga doen? Eerst even ontzettend genieten van mijn pas vergaarde rust en nog een keer intensief op vakantie. En voor de 40 jaar daarna heb ik nog even de ‘manana’ instelling.

Kut, nu moet ik even snel het domein ‘www.ingcraftman.nl’ aanvragen, ben zo terug.

Na drie maanden Webgroggen is het tijd om wat statistieken te geven, de aftrap met de logaholic-award:

Met de felicitaties van Craftman en Emiel.

Iets wat speelt bij veel mensen, werken ze om te leven of leven ze om te werken?

Veel mensen rennen hun eigen leven voorbij met hun zoektocht die vaak (onbewust) door andere mensen is opgelegd. Je wordt geacht om je nuttig te maken voor de maatschappij, uitgedrukt in geld. Je wordt geacht om zo snel mogelijk school na school de leerstof te absorberen. Geen tijd om te reflecteren, want de volgende beslissing moet alweer genomen worden.

Ergens wel begrijpelijk omdat anders een samenleving (volgens mij niets meer dan een door de mens gecontroleerde chaos) geen stand houdt, en vooral niet in een land als Nederland met hoge sociale en economische prestaties. Eigenlijk zijn dit meer ‘verwachtingen’, want het kan ook met minder en zo blijft er meer tijd over om eens om je heen te kijken en goed beseffen wat je nu hebt en later zal missen.

De balans zal voor ieder anders uitslaan denk ik, maar ik weet van mezelf dat ik persoonlijk geluk ver boven geld, carriere of andere kapitalistische verwachtingen zet.

Mijn reden voor het plaatsen van deze droge stof? Het is weer tijd voor een volgende beslissing.

Mijn afstudeerverslag doet me bijna de das om, maar ik worstel gewoon door. Woorden prakken, zinnen genereren, goedpraten, afzeiken. Hoort er allemaal bij, bij een goed verslag.

Mensen vinden het altijd leuk om te klagen, dat is zeker. Maar waarover je het dan zo zwaar hebt, dat verschilt nogal. En vooral met het aantal jaar dat je op deze aardkloot rondloopt. Als je nog tuimeling bent, is je ergste zorg wanneer je weer aan de tiet van je ma hangt. Word je wat ouder dan is je grootste zorg dat je je eigen gewicht in Lego om handen hebt. Kom je net met je gloednieuwe leren tas in de brugklas, is het die schriftelijke overhoring Duits. Je hele wereld bestaat uit de derde naamval. Vervolgens zie je wat klasgenoten speeksel uitwisselen en dan denk je, hoe kom ik nou weer aan zo’n vrouwelijk schepsel. Vooral als je harses vol zit geplant met acne. Tja, op deze leeftijd zijn meiden officieel niet stom meer, dus moet je er ook maar aan gaan beginnen, anders hoor je er weer niet bij.

Zoenen is leuk, maar op een gegeven moment wil je meer. En op de leeftijd van vijftien zomers is het hoogst haalbare bij een meisje het vingeren met de broek aan. Zorgelijk. Als je achttien bent hoor je er echt niet meer bij als volledig in die oester gebungejumpt hebt. Heb je dat dan eindelijk achter de rug, zijn er even geen zorgen meer. Totdat je je gaat afvragen wat die uitgedunde plek op je hoofd is, terwijl je ex-vrouw net je halve bankrekening meegenomen hebt omdat je je tasemans niet binnen kon houden. Maarja, je secretaresse vroeg er ook om met haar wiegelheupen. Je had geen keus.

Decennia gaan voorbij en op een gegeven moment sta je in de rij voor de disco en je maakt je ontzettend druk waarom je niet naar binnen mag. Je hebt toch geen sportschoenen aan. Na enig denkwerk kom je erachter dat je looprek de metaaldetector activeerd. Die had je gisteren nog niet bedenk je je net. “Kom maar opa, we brengen je weer even terug, je bent een beetje in de war”. Wat nou in de war, ik kan nog perfect de derde naamval vervoegen. Maandag is de overhoring.

Mag ik van u, van de categorie ’schietgaten in lunchrooms’, de ‘Jacqmotte’? Verrek, die heb ik nog ook. Bijna een kwartet, de spanning is om te snijden.