Craftman

Naar een logmeeting in Amersfoort gaan is een ding, ervan thuis komen is een compleet ander verhaal. Na zes uur meet-en en greet-en was het voor Emiel en mij weer thuis om naar huis te gaan. Terug naar de parkeergarage, wat een van de weinige bleek te zijn die ’s avond’s dicht gaat. Die auto staat er dus nog wel even, tot overmorgen acht uur om precies te zijn. Na even achter onze oren gekrabt te hebben, besloten we maar met het openbaar vervoer te gaan.

Dat lukte moeizaam, maar uiteindelijk wel op de plaats van bestemming aangekomen. Ik moest alleen nog even mijn fiets ophalen die ik had gestald in de bewaakte achtertuin van een maat van me. Bleek die ook op slot te zijn. De toon was gezet, en na twee keer zonder resultaat gebeld te hebben besloot ik de wandeltocht van ruim een uur maar in te zetten. Na een kwartier met wat gemompel en gegrom gelopen te hebben, word ik ineens gebeld door die maat van me. Hij zat bij z’n vriendin en zou eraan komen om die poort van het slot af te doen. Ik weer teruglopen.

Na een kwartier was hij er, maar hij was z’n sleutel vergeten. Dus wij scheurden weer even heen en weer, ontgrendelen, stuk fietsen en voila, loggen maar weer. Want het was een leuke meeting, en Eline, Bas en Kim waren er ook nog bij toen wij met een sip gezicht voor die dichte garagedeur stonden. Nu kan ik er de humor ook wel van inzien.

Op dringend verzoek, meer content! Maar dat moet eigenlijk ook, want zonder iets te melden te hebben word je toch alleen maar hersendood. En in een klaagcultuur als Nederland moet je altijd wat te melden hebben.

Ik ga klagen dat er zoveel geklaagd wordt.

Mensen zitten achter de tv te klagen dat er om het kwartier reclame is. Mensen zitten de NS de huid vol te schelden als ze weer eens te laat zijn. Maar ik denk dat dat klagen flink afneemt als er al twee weken lang niks te vreten is. De trein komt een kwartiertje later, boeien. Of zullen de mensen nog steeds woedend het NRC opbellen dat ze hun krantje niet hebben gehad vandaag, terwijl de kogels om hun oren vliegen.

klagen is een luxeprobleem.

Na een jaar te bestaan op het internet, krijg ik toch omkat-stuipen. Heel lang vond ik het wel best in de vorm die het was, maar ik ben toch stiekem een beetje aan het frutten geweest. Paneeltje daar, tintje opschroeven hier, maar voldoening geeft het niet. Er moeten wat funderingen onderuit gehaald worden denk ik. Suggesties zijn van harte welkom in het reactiefrutje.

Alles moet verantwoord zijn wat je zegt. Als je iets roept, maar het goed onderbouwd zijn, en minstens drie algemeen geaccepteerde argumenten aandragen. Anders val je door de mand, en verlies je je geloofwaardigheid. Maar zo af en toe begint er iets te kriebelen, iets wat je wilt roepen zonder dat er ook maar enige gedachte achter zit. Gewoon eruit spugen en de voldoening halen uit het feit dat het gehoord is, niet dat je gelijk hebt.

Zo heb ik dat met het fenomeen Patty Brard. Mag ik even?

Wat een ontzettend uitgeleefd schepsel is dit. Door de jaren heen het vel rechttrekken en lippen opduwen resulteert is een smakeloze vertoning van een levensmoe grogwijf.

Waarom hebben ze haar voor de tv-camera’s gedouwd? Misschien had de regisseur andere gedachtes over haar eerste verschijning op de commerciële TV, toen ze met “Gaan met die Banaan” van start ging. Bleek achteraf een candid camera-programma. Regisseur balen. Weer niemand voor onder de bureautafel.

En dat was het, einde mening, zonder onderbouwing. Lekker is dat af en toe. Tegen onredelijkheid kan je niets inbrengen.

Mijn 100e poging. Alweer 99 stukjes zijn hiervoor voorbij gevlogen sinds ik deze site in het leven heb geroepen, en dat is ook al bijna een jaar geleden. Tering wat gaat de tijd hard. 100 is ook een mooi getal om eens terug te kijken, wat is er veranderd sinds nummer 1. Er is veel veranderd. Geforceerd door de muziek van toen en momentopnames weet ik weer waar ik me toen over opwond, waar mijn prioriteiten lagen en in wie ik me interesseerde. In een jaar tijd kan niet zo veel veranderen zou je misschien zeggen, inderdaad soms gebeurd er niet veel in een jaar wat je zo beinvloed, maar opeens komt er een jaar waarin opeens de koers die je vaart een hele wending krijgt. En dat zijn bijna nooit gebeurtenissen die je ver van tevoren aan ziet komen, maar toevalligheden of last-minute beslissingen die zo ingrijpen. Het valt moeilijk uit te leggen, maar er is een bepaalde rust over me heen gevallen, maar tegelijkertijd ook een angst.

Het ging allemaal zo soepeltjes het afgelopen jaar, overal waar ik mijn volle aandacht op richtte, krijg ik voor elkaar. Mijn studententijd is voorbij en nu word ik de sleur ingeworpen, en ergens heb ik daar nog helemaal geen zin in. Ik ken de mensen wel, die al een aantal jaar werken. Het werk neemt een steeds centralere plek in, en buiten het werk wordt nog eens gewerkt aan een eigen huur- of koopburcht met daarin de bijbehorende design-spullen en een kemakeur keuken. De sociale contacten zwakken af tot binnen de werkvloer of huismuren. Alle aandacht gaat naar je metgezel, hypotheek, overwerk en pensioenregeling. Als de tot kennissen gedegradeerde vrienden op bezoek komen, gaat het over de babykamer, leaseauto of de nieuwe keuken.

Wat heb ik hier een hekel aan. Ik ben hier nog helemaal niet klaar voor, al worden de verwachtingen wel een steeds groter juk. Ik hou van onzekerheid, maar in deze regelcultuur ben je dan een dropout. Pech dan.

Terug naar de log. Bijna een jaar geleden begon ik een log eigenlijk vanwege een andere logger (credits!). Ik had rond die tijd veel onvrede. En per ongeluk kwam ik op zijn log en daar stond heel zijn klaagzang op internet, voor iedereen beschikbaar. Het interesseerde hem niet hoe mensen het zouden opvatten, hij deed het gewoon. Feit en fictie door elkaar heen als dekmantel. Ik vond geweldig en dit schrijvend uiten lag mij ook wel, alleen deed mijn censuur mij de das om. Ik had geweldige stukken geschreven, en op het laatste moment toch maar niet online zetten. Wat er dan wel opkwam waren onpersoonlijke grappen en algemeen geaccepteerde meningen. Het was niet zo makkelijk als ik dacht.

Langzamerhand kwam daar dan toch verandering in, de zelfcensuur kroop weg en iets meer extremere meningen kwamen boven tafel. Anoniem schreeuwen is toch de meest veilige manier van beeldvorming. Geweldig vond ik het op een gegeven moment.

Maar nu is het een beetje weggezakt, die behoefte. Waarom weet ik niet, maar het loggersbloed is er nog niet uit. Ik zal gewoon weer die virtuele pen proberen op te pakken en trachten het vertrouwen terug te winnen van mijn selecte groep lezers.

Feit en fictie door elkaar heen. Alsjeblieft.

Ik kan mijn oplettende lezers ook niets wijsmaken. Ik heb inderdaad het fameuze proggie Harry-pad (available at your local Craftman site soon!) gebruikt om dat Haagse spul eruit te prakken. Maar het geeft wel een bepaalde flair aan de log moet ik zeggen. Dus vooruit, nog eentje dan:

Kom ik laast in de laukale snackbar, staat dat wèf achtâh de taunbank me toch glazig an te stare. Heppik wat vajje an ofzau megaul tiefuswèf! En nu je daah toch allein maah staat te soppe, doe mèn een braudje è met ù. Met een flinke kleddâh! Nu maah eivetjes wache dat die daus in beweiging komp. Waah hale ze die figure ègelijk vandaan, zien r allemaal ùit alsof met die gluive van ze handmatag die frikandelle ontdauien. Allemaal laupende spegmabanke zèn ut. En in De Haag is een grogwèf auk gewaun een grogwèf. Gemeinschappeilijke spaarpotte zèn ut, waah iederein om de zauveil tèd iets in dauneâht.

Zo èndelijk klaah en wat denk je, nie te vreite! Alsof ze haah ège ongesteldhèd op dat braudje hep laupe smeire. Hieâh wogt dus nie voâh betaald, gewaun weglaupe. Auk fèn!

---

Bovenstaande tekst heb ik uitgepoept gekregen toen ik dit ABN-stukje invoerde:

Kom ik laatst in de lokale snackbar, staat dat wijf achter de toonbank me toch glazig aan te staren. Heb ik wat van je aan ofzo mongool tyfuswijf! En nu je daar toch alleen maar staat te soppen, doe mij een broodje ei met ui. Met een flinke kledder! Nu maar eventjes wachten dat die doos in beweging komt. Waar halen ze die figuren eigenlijk vandaan, zien er allemaal uit alsof met die gleuven van hun handmatig die frikandellen ontdooien. Allemaal lopende spermabanken zijn het. En in Den Haag is een grogwijf ook gewoon een grogwijf. Gemeenschappelijke spaarpotten zijn het, waar iedereen om de zoveel tijd iets in doneert.

Eindelijk klaar en wat denk je, niet te vreten! Alsof ze haar eigen ongesteldheid op dat broodje heb lopen smeren. Hier wordt dus niet voor betaald, gewoon weglopen. Ook fijn!

---

Nou dat is toch niet helemaal hetzelfde, preutse Algemeen Beschaafd Nederland, afschaffen maar.

Vo�h de afwisseling leik ut me wel g�nig om is in reigiaunaal vakjargon te �hwehoere. En dan z�h ik wille beginne om een e�hder stukkie te vetale zaudat dat in Duh Haag auk een beitje fatsoenlijk te leize valt. Komp tie:

Vo�htaan een natiaunale vlag mei op verkansie, ben ik auv�h �it. Dit raad ik iedere vr�gezelle gas an die deize zaum�h naah de Sal�h-achtage bestemminge gaat. Zaudajje die zorgvuldag auv�h ut hauf vajje pas gesco�hde grogw�f ken plaatse. En dan as een bezeitene gaan nuike vo�h ut vadegland. Dat noem ik pas vr�h�d van meinings�iting!

Zau dat l�k ter al me�h op, en as mense dit nie bevalle kunne ze de chaulera geniete. Kap n�h!

Aan alles komt een eind, en ook bijna aan mijn vakantie op dit prachtige eiland. We gaan morgen wat dikkopschildpadden bezoeken, wat echt een must is voor commerciele attractiehunter. Ik heb echt een toffe tijd gehad hier, en de grootste verrassing was dat Laganas ook een bruisend uitgaansleven kent. Ik had een pittoresque visserseilandje verwacht, zoals in de brochure staat maar de Engelsen en Zweden weten er een rumoerige bende van te maken. En ik heb me ook wel vermaakt in de late uurtjes. Alleen sommige Engelsen weten niet van ophouden. Doortanken totdat je knockout op het asfalt ligt met je hoopje spaghetti netjes ernaast gelegen. Even ambulance bellen en alles is weer de oude. Ik ga weer verder, internetten gaat hier per minuut.

Ik kon het toch niet laten, even een stukje vanuit het zonnige Zakynthos. Het is hier goed te doen, misschien een beetje te warm, m’n vingers glijden bijna van de toetsen af, maar ik heb niks te klagen. Zakynthos is in een paar jaar van een klein vissers-eilandje opgetrokken naar een bedrijvige toeristenfabriek. En dat is ook te merken aan de mentaliteit van de mensen hier. Alles gaat hier nog rustig aan, maar dat is ook wel nodig in de middaguren.

Maar je ziet toch dat de lokale bevolking zich aardig heeft aangepast aan de vreemde mensen met het grote geld, uit alles wordt geprobeerd om een slaatje te slaan. Zelfs als de toeristen er zelf niet om vragen. Zo probeerde gister een toen nog vriendelijke meneer zijn donuts aan mij en m’n vriendin te slijten. Met een mandje donuts lonkte hij ons, en nieuwsgierig als ik ben, ging ik eens even buurten. Hij douwde gelijk 4 donuts in onze handen, niet zeggend hoeveel ze kosten. Mijn vriendin dacht gelijk ‘wat aardig’ en nam een stevige hap. Zelf omarmde hij mij als z’n eigen zoon. Hij kwam zo vriendelijk over dat de schijn ervan af droop. Ergens klopt er iets niet. En acht euro voor een paar donuts is ook wel iets te veel. Dus ik wilde ze allemaal teruggeven, maar had er nog wel eentje betaald. Het is ook overal hetzelfde.

Sommige mensen stellen zich vrij afstandelijk op. Sommige hebben dat door en sommige niet, maar het is vaak gewoon de houding waar die mensen zich het prettigst bij voelen. En soms hebben ze dat nog niet eens door.

Af en toe moet je toch gewoon de gok wagen. Als je onvolkomenheden en teleurstellingen kosten wat het kost wil ontwijken, moet je je consequent heel afstandelijk blijven opstellen en dan fiets je je hele leven voorbij zonder iemand echt te kennen.