Heden is Craftman zichzelf van ondergesneeuwde bergen aan het gooien. Met latten onder zijn voeten wel te verstaan. Misschien dat hij daar dan nieuwe inspiratie kan opdoen, met die oostenrijkse frische luft door zijn kekke kuif.
Auf Wienerschnitzel.
Jongsleden is Mijn Favoriete Mok ontvreemd van mijn werkplek. Ik heb enkele vermoedens welke van mijn zeer gewaardeerde collega’s erachter zit, maar zonder harde bewijzen begin ik niets.
Tot die tijd begint het mysterie steeds frappanter te worden, vooral na het ontvangen van dit mailtje:
Beste Arjan,
Hierbij breng ik je mijn hartelijke groeten over vanuit Parijs! Ik neem aan
dat je begrip hebt voor mijn besluit om er even tussenuit te gaan. Wellicht
tot ziens!
Groeten,
Jouw Favoriete Mok
Ik ben weer eens een nieuw initiatief begonnen, wat eigenlijk voortvloeide uit de behoefte naar een goeie info-site. No nonsense, alle info op een scherm.
Vanaf vandaag: Infofreaks.
De verkiezingen komen nu wel akelig dichtbij, dus ik verzoek de zwevende kiezers onder u om nu toch echt de keuze te maken. De keuze om Nederland weer grogbaar te maken. Hand in hand groggen, dat wilt toch iedereen? Niets proefballonnetjes, direct doordrukken van onze waarden en normen. Kies op Grogbaar Nederland, want dat is groggen met gestrekt been.
Ook wij zijn voor onderwijs, veiligheid en extegratie. Hier nogmaals het beknopte partijprogramma.
Extra: beluister ons nieuwe onderwijs-materiaal
Ik hoop hierbij u voldoende ingelicht te hebben.
Lijsttrekker Grogbaar Nederland.
De term plompzakken is ontstaan in de middeleeuwen en stamt af van het Franse “Plomber du Sac”.
Van oorsprong was het de bedoeling vis te vangen door een steen in het water te gooien. De vissen schrokken namelijk zo erg van de plotselinge waterverplaatsing dat zij tijdelijk verlamd raakten. Nu weet iedereen dat voor het pakken van een vis men twee handen nodig heeft. Hieruit, en uit het feit dat goede visstenen zeer zeldzaam zijn vormde zich een probleem: hoe kun je ervoor zorgen dat je de vis kunt vangen zonder daarbij de steen kwijt te raken.
Het was het briljante idee van de allereerste vrij intelligente plompzakker Gerrit Oldebach-Driehoog om de steen door middel van een touw vast te maken aan het enige daarvoor geschikte lichaamsdeel: het mannelijk scrotum oftewel de zak.
Bijkomend voordeel hierbij was dat een seksuele prikkel gaf. Later na de uitvinding van de hengel verdween het visvangelement, maar het plompzakken zoals het inmiddels genoemd werd, verdween niet. Er werden zelfs manieren verzonnen om het geheel nog leuker te maken en om de vrouwen bij het plompzakken te betrekken. Zo werd bij toeval ontdekt dat als je een riem strak om de buik van de vrouw bindt, er een opening ontstaat die groot genoeg is om het hele mannelijke aanhangsel te gebruiken bij de penetratie. Het effect hiervan bleek vergelijkbaar met de oude wijze van visvangst en leverde daardoor een heerlijk primitief gevoel op.
Beide methoden worden nu nog gebruikt en zijn bekend onder de naam plompzakken.
Soms zit ik wel eens over bizarre dingen na te denken. Hoe het heelal in elkaar zit bijvoorbeeld. Het heeft me altijd al gefascineerd, over die oneindige leegte, hoe nietig ons planeetje eigenlijk is en het toeval dat alle factoren goed genoeg zijn zodat daarop leven kan plaatsvinden. Hoe is dat alles ontstaan? Wetenschappers beweren dat het heelal ieder jaar uitdijt, en dat het vroeger kleiner geweest is.
Dus is mijn vraag, is het dan ook zo dat als men maar ver genoeg in het verleden gaat, dat het hele heelal, met al haar materie dan ontstaan is uit een punt? Een punt met een oneindig klein volume en een oneindig grote dichtheid? En dat dit punt dan door wat voor reden ontploft is, de oerknal? Dit zijn zaken waar ik wel een tijd over na kan denken.
Maar waar mensen minder bij stil staan is dat er naast oneindige groot ook oneindige klein is. Het onbereikbare binnen handbereik zeg maar. Stel nou eens dat oneindig groot hetzelfde is als oneindig klein. Het lijkt vreemd, maar je weet hoe een zonnestelsel eruit ziet, je weet misschien nog wel uit de scheikundelessen hoe een atoom eruit ziet.
Stel nou eens dat een atoom nou eigenlijk een zonnestelsel is, met de atoomkern als zon en de erom draaiende elektronen als planeten. Dat is redelijk bizar, niet? Dan zou onze Aarde een elektron kunnen zijn van een atoom uit een andere wereld. Of zou die stoel waar je op zit bestaan uit een ontelbaar aantal werelden..
En zou dan een supernova van een ster niets anders zijn dan een kernsplijting van een atoom? Een kernsplijting die in stand is gekomen door een atoombom. Zouden wij iedere keer als wij een atoombom afvuren, en dus een atoomkern splijten, een supernova veroorzaken in een andere wereld?
Ik moet toch maar eens van die paddestoelen afblijven..
Een nieuw jaar, een schone lei. Een schoon stukje die men weer kan volkladden met voornemens die het leven moeten verbeteren of verrijken. Die heb ik uiteraard ook:
Dit lijkt me voorlopig al een hele kluif..
Soms komen de gekste stellingen naar boven. En in sommige gevallen ga je er nog over nadenken ook. Maarja, verzin maar eens snel iets op de stelling: “Hoe zou een stoel eruit zien als je knieën de andere kant op buigen?”.
Dat lukte dus niet. Daarom is het concept maar eens verder belicht.
Ten eerste moet er vanuit gegaan worden dat je heupgewrichten ook de andere kant op buigen, omdat het anders bijna onmogelijk wordt om te lopen. Evolutionair gezien zou een dergelijke manier van lopen niet echt handig zijn omdat dat hard rennen vermoeilijkt. Springen zou dan wel een goed alternatief bieden.
Laten we beginnen met het zitvlak. Daar moet aan de voorkant een stuk uitsteken waar het zitvlak op kan rusten, en aan de achterkant moet het minstens een stuk langer zijn, om de bovenbenen steun te bieden. (zie figuur 1)
Vervolgens het onderstel. Aangezien de benen in een dusdanige positie zitten om jezelf erg gemakkelijk voort te duwen, is het leuk om er wieltjes onder te zetten. (figuur 2)
Eventueel is het achterstel nog uit te breiden met optionele voetsteun. Aan deze beschrijving kunnen geen rechten ontleend worden.
Gelukkig zijn. De grote vraag is: wanneer ben je gelukkig, hoe meet je dat dan, en is de een meer gelukkig dan de ander?
Een gebeurtenis waar de een z’n schouders over ophaalt, kan het einde van de wereld betekenen voor een ander. Wat maakt dan het verschil? Het referentiekader, je vergelijkt elke situatie in vergelijking met een andere.
Zo ook met gelukkig zijn. Alleen meet je geluk niet alleen aan de hand van andere situaties waarin je je gelukkig voelde, maar geluk wordt ook gemeten in de afstand tot je ongelukkige momenten.
Hoe meer levenservaring een persoon heeft, hoe meer ijkpunten waaraan hij dat kan meten. Daarom zijn volgens mij personen die meer levenservaring emotioneel stabieler; zij kunnen beter relativeren. Hieruit blijkt dat pas je gelukkig bent als een wat levenservaring hebt en een paar minder leuke situaties voorgeschoteld hebt gekregen. Maar aan de andere kant, ook al bazel je dat je gelukkig bent, dan is dat voor jou op dat moment waar, en geldt dat misschien niet voor iemand anders.
Conclusie van dit verhaal: Bier werkt positief op de gemoedstoestand.
Dit had ik nou nooit verwacht, een politicus die een weblog heeft. Ik sta dan al wel een tijd buiten de cirkel, maar van de weblog van Gerrit Zalm had ik nog nooit gehoord. Politieke strategieen, zijn familie en ruwe passie voor flipperkasten worden genoemd.
Deze Zalmnorm is mij in ieder geval compleet vreemd. Is dit een nieuwe hobby of nieuwe stunt om logland aan zijn VVD te koppelen..
