Ik pakte nonchalant een zakje mueslibollen en liep door naar de kassa. Daar aangekomen werd ik geholpen door een afschuwelijk gedrocht. Arrogant en chagrijnig keek ze me aan, met haar pikzwarte aura als een asregen om haar heen.

Waar haalde ze het lef vandaan! Hier komen onschuldige consumenten, die met oprecht blijde gedachten aan haar salaris meebetalen, en dat wordt dan in een klap aan gort geholpen door haar egoïstische gedrag. Ik moet hier weg!

Nog nadenkend over het afschuwelijke voorval liep ik al kotsend weer naar buiten. Mijn hele dag was ontregeld.

Die avond liep ik naar huis door de door maanlicht gedimde steegjes. Opeens trok iets mijn aandacht. In de schaduw van een donker steegje zag ik de kassiere van vanochtend, met twee duistere figuren over haar heen gebogen. Ik zag nog net de glinstering van een metalen voorwerp. “Alstublieft.. “, hoorde ik haar smeken. Honderden gedachten flitste tegelijk door mij heen. Normen, waarden, help uw naasten, Balkenende, bijdragen aan de maatschappij. Nu was het de tijd om verschil te maken!

Dus ik besloot door te lopen, denkend aan de nieuwe mp3-speler die ik al een tijd wilde kopen. Het wordt je wel moeilijk gemaakt, met al die flitsende kleuren en design bewuste merken.

Eenmaal thuis aangekomen, dacht ik plots weer aan die kassiere. “Ach net goed”, stelde ik mezelf gerust, “wie de bal kaatst kan hem terug verwachten.”

Waar zouden we zijn als we geen drie euro dertig per dag konden betalen voor computer gestuurde romantische berichten over de sms. Of voorverpakte voorgesneden stukjes kaas, helemaal klaar om uit de verpakking in de mond geschoven te worden.

Neem chatten en online dating; zelfs het meest weerzinwekkend individu kan zich digitaal voortplanten. Darwin zou zich omdraaien in zijn graf.

Schenkvla. Schepvla. Drinkvla.

Terug naar de bron. Daarom zit ik onzinnige verhaaltjes te tikken op mijn te dure laptop aangesloten op breedbandinternet, nadat ik een kant-en-klaar maaltijd achterover heb gedrukt.

De voornemens waren dit jaar om het voor de verandering eens beschaafd te houden en op niveau een versnapering tot ieder te nemen.

Helaas, het leek gisteravond weer op een sociale werkplaats in zijn nederige stulpje, en de foto’s zeggen dan ook genoeg.

En hier is de rest. Een foto zegt meer dan duizend woorden, dus met deze foto’s kan ik nog een jaar teren.

Blijkbaar was de man bereid zijn toorn tegen al het onrecht dat was geschiet, te laten varen voor een biertje. Maar toen hij ook verzocht om binnen te komen, haakte ik af. De deur klikte harmonieus dicht. Ik probeer altijd mensen te begrijpen, maar van zijn verhaal kon ik geen chocola maken.

Later gingen we maar naar buiten, want de man stond zijn blaas te legen tegen de auto. Toen ik vroeg waarom hij dit allemaal doet en wat het probleem nou eigenlijk is, kwam het volgende fantastische verhaal (samengevat):

“Ik zie jullie nog niet voor een schip hangen voor Greenpeace…”

“…Die Balkenende op bezoek bij Bush, geen vertoning..”

“…Arafat die een Nobelprijs wint voor vrede..”

AHA dacht ik, die man heeft onvrede tegenover het systeem! Iemand die kotst op de zwartgallige, schijnheilige kutwereld waar iedereen zijn rechtmatigheid afkoopt of aanpraat. En verder erg labiel.

Ik probeerde weer te bemiddelen, maar het spectrum van reacties varieerde van excuses aanbieden en het willen molesteren van mijn vrienden. Geen beginnen aan, dan maar laten afvoeren in een politiebusje.

En dat was dan ook precies wat volgde. Want naar mensen wiens gedachtepatroon afwijkt van het meest gangbare, hoeft niet geluisterd te worden. Daar zijn speciale instanties voor, en dat scheelt de normale mensen weer zorgen. En bier.

En dan gaat hij de auto poetsen en schrobben of zijn leven er vanaf hangt. Maar als de klus wederom geklaard is, straalt de tevredenheid eraf. Weer een overwinning.

Sinds dat ik hier woon, zie ik dit iedere week gebeuren. Maar er zijn meer dingen die opeens opvallen aan mijn medebewoners. Vaste patronen, wekelijkse rituelen, allerdaagse beslommeringen. Nu heb ik al een tijd geleden kennis gemaakt met de bovenburen, om liever gezegd, zij met mij. Want de nieuwsgierigheid voerde de boventoon toen zij om één uur ’s nachts aanbelden. Ik was op dat moment het behang aan het afstomen, terwijl zij mij al op regels attent maakten. Parkeerbeleid, geluidsbeleid, van alles kwam voorbij.

Het zijn simpele mensen, met simpele idealen. Ik heb gemerkt dat vaste patronen dat soort mensen houvast geeft. Als de dood voor verandering, want onzekerheid is een factor waar ze niet graag mee omgaan. En ik lach me rot, als iedere zaterdag die slang weer voor mijn raam hangt.

Wie de log van een jaar terug al gelezen heeft (wie leest dat nog tegenwoordig), ziet er al vage kreten in terugkomen dat dit op het actielijstje stond.

Nu is het daar, drie kamers tot de beschikking. Het was een gigantische klus, aangezien de vorige bewoonster een demente bejaarde was die om 1 uur ’s nachts altijd aanbelde met een dienblad koffie. Alles opgelapt en ik weet nu zeker dat ik het enige diersoort ben in dit huis.

Via vertrouwde bronnen heb ik vernomen dat er een nieuw initiatief gestart is: BreezahSletjes.nl.

Onder het motto samen zijn we sterk en holle vaten klinken het hardst, zal dit een oorverdovend gevolg hebben op onze samenleving.

Ik ben erg benieuwd…

Dit is heel typisch, maar iedereen maakt die attributiefout wel eens.

Iemand die zich verslapen heeft en te hard naar z’n werk rijdt zal zelf zeggen dat dat komt omdat hij bijna te laat is op z’n werk, iemand anders zal zeggen dat hij onverantwoordelijk is. Beide hebben gelijk, alleen vanuit een andere invalshoek.

Een jongen die een bal door een raam heen ramt, zal zeggen dat het schot een afwijking had, de eigenaar van het huis zal zeggen dat hij te roekeloos was.

Of als laatste voorbeeld iemand die ’s avonds laat een glas uit z’n handen laat vallen zegt dat dat kwam omdat hij moe was, een ander vindt het gewoon stom.

Zo zijn er nog veel meer gebeurtenissen te bedenken, maar dit is iets fundamenteel. Ingebakken in onze genen.

Misschien wel omdat wij uit zelfbescherming geen kritiek hebben op onze eigen persoonlijke eigenschappen, omdat anderen dat wel voor je doen.

De onderhandelingen waren pittig, die Portugezen zijn vrij taai, maar uiteindelijk is het me toch gelukt. Tegen een scherp prijsje. Hij moest alleen nog APK gekeurd worden, zei hij.

Het filmpje waar ik het over heb, heeft dit dus duidelijk niet. De sketches zijn compleet willekeurig, de grappen geweldadig en voorspelbaar. Maar dat is nou juist het geweldige, eindelijk eens iets wat gewoon nergens over gaat!

Download: Rejected