Craftman

Sommige mensen liggen je meer dan andere, maar met sommige mensen kun je totaal niet overweg. Dan is de manier van gedragen zo verschillend, dat het maar beter is om elkaar te vermijden.

Ik kan met veel mensen opschieten, ook al zijn de karakters van die mensen totaal verschillend. Open, gesloten, rustig, excentriek, het maakt mij allemaal niet zoveel uit, maar ik weet nu ook dat er ook een type bestaat die ik echt niet kan uitstaan.

Het type dat de hele avond met een chagrijnig gezicht en de armen over elkaar zich afzonderd, wachtend totdat iemand haar vermaakt. Zij zal nooit zeggen waar zij onvrede over heeft, maar de mensen om haar heen moeten raden waar zij mee zit. Raden de mensen het niet, wordt de Aandachtvraagster nog chagrijniger en gaat zich nog meer afzonderen.

Het motto van de Aandachtvraagster is ‘Als ik het niet naar mijn zin heb, mag niemand het naar hun zin hebben.’ Dit wordt dan ook tot in den treure uitgevoerd om er honderd procent zeker van te zijn de avond van de anderen compleet is vergald.

Ik wil niet generaliseren, maar dit soort typejes zijn bijna altijd vrouwen, ik denk dat het aan hun hormoonhuishouden ligt. En ik heb het echt geprobeerd bij dit soort typejes, begrip tonen, haar aan het lachen maken, ernaast chagrijnig kijken, maar niets schijnt uit te maken.

Op een gegeven moment kook ik van binnen en heb ik echt zin om te zeggen: “Of je zegt wat jou het leven zo zuur maakt, of je probeert er maar wat van te maken. De wereld draait niet om jou, en al die mensen in deze ruimte zijn hier niet alleen aanwezig om het jou naar je zin te maken. Stel je niet zo aan.”

Mijn 100e poging. Alweer 99 stukjes zijn hiervoor voorbij gevlogen sinds ik deze site in het leven heb geroepen, en dat is ook al bijna een jaar geleden. Tering wat gaat de tijd hard. 100 is ook een mooi getal om eens terug te kijken, wat is er veranderd sinds nummer 1. Er is veel veranderd. Geforceerd door de muziek van toen en momentopnames weet ik weer waar ik me toen over opwond, waar mijn prioriteiten lagen en in wie ik me interesseerde. In een jaar tijd kan niet zo veel veranderen zou je misschien zeggen, inderdaad soms gebeurd er niet veel in een jaar wat je zo beinvloed, maar opeens komt er een jaar waarin opeens de koers die je vaart een hele wending krijgt. En dat zijn bijna nooit gebeurtenissen die je ver van tevoren aan ziet komen, maar toevalligheden of last-minute beslissingen die zo ingrijpen. Het valt moeilijk uit te leggen, maar er is een bepaalde rust over me heen gevallen, maar tegelijkertijd ook een angst.

Het ging allemaal zo soepeltjes het afgelopen jaar, overal waar ik mijn volle aandacht op richtte, krijg ik voor elkaar. Mijn studententijd is voorbij en nu word ik de sleur ingeworpen, en ergens heb ik daar nog helemaal geen zin in. Ik ken de mensen wel, die al een aantal jaar werken. Het werk neemt een steeds centralere plek in, en buiten het werk wordt nog eens gewerkt aan een eigen huur- of koopburcht met daarin de bijbehorende design-spullen en een kemakeur keuken. De sociale contacten zwakken af tot binnen de werkvloer of huismuren. Alle aandacht gaat naar je metgezel, hypotheek, overwerk en pensioenregeling. Als de tot kennissen gedegradeerde vrienden op bezoek komen, gaat het over de babykamer, leaseauto of de nieuwe keuken.

Wat heb ik hier een hekel aan. Ik ben hier nog helemaal niet klaar voor, al worden de verwachtingen wel een steeds groter juk. Ik hou van onzekerheid, maar in deze regelcultuur ben je dan een dropout. Pech dan.

Terug naar de log. Bijna een jaar geleden begon ik een log eigenlijk vanwege een andere logger (credits!). Ik had rond die tijd veel onvrede. En per ongeluk kwam ik op zijn log en daar stond heel zijn klaagzang op internet, voor iedereen beschikbaar. Het interesseerde hem niet hoe mensen het zouden opvatten, hij deed het gewoon. Feit en fictie door elkaar heen als dekmantel. Ik vond geweldig en dit schrijvend uiten lag mij ook wel, alleen deed mijn censuur mij de das om. Ik had geweldige stukken geschreven, en op het laatste moment toch maar niet online zetten. Wat er dan wel opkwam waren onpersoonlijke grappen en algemeen geaccepteerde meningen. Het was niet zo makkelijk als ik dacht.

Langzamerhand kwam daar dan toch verandering in, de zelfcensuur kroop weg en iets meer extremere meningen kwamen boven tafel. Anoniem schreeuwen is toch de meest veilige manier van beeldvorming. Geweldig vond ik het op een gegeven moment.

Maar nu is het een beetje weggezakt, die behoefte. Waarom weet ik niet, maar het loggersbloed is er nog niet uit. Ik zal gewoon weer die virtuele pen proberen op te pakken en trachten het vertrouwen terug te winnen van mijn selecte groep lezers.

Feit en fictie door elkaar heen. Alsjeblieft.

Iets wat speelt bij veel mensen, werken ze om te leven of leven ze om te werken?

Veel mensen rennen hun eigen leven voorbij met hun zoektocht die vaak (onbewust) door andere mensen is opgelegd. Je wordt geacht om je nuttig te maken voor de maatschappij, uitgedrukt in geld. Je wordt geacht om zo snel mogelijk school na school de leerstof te absorberen. Geen tijd om te reflecteren, want de volgende beslissing moet alweer genomen worden.

Ergens wel begrijpelijk omdat anders een samenleving (volgens mij niets meer dan een door de mens gecontroleerde chaos) geen stand houdt, en vooral niet in een land als Nederland met hoge sociale en economische prestaties. Eigenlijk zijn dit meer ‘verwachtingen’, want het kan ook met minder en zo blijft er meer tijd over om eens om je heen te kijken en goed beseffen wat je nu hebt en later zal missen.

De balans zal voor ieder anders uitslaan denk ik, maar ik weet van mezelf dat ik persoonlijk geluk ver boven geld, carriere of andere kapitalistische verwachtingen zet.

Mijn reden voor het plaatsen van deze droge stof? Het is weer tijd voor een volgende beslissing.

Ik moet weer inkomen. Schrijven is als fietsen, je zal het nooit verleren, maar je moet wel weer even wennen als je het lang niet meer doet. Maar de afgelopen tijd was het leuke er even vanaf voor mij. Als een verplichting klopte ik dan soms maar de instant geinstukjes op die de mensen leuk vinden om te lezen. Dat is vanaf nu dus lekker boeien, alleen maar stukken die ik de moeite waard vind om te posten. Dan maar weer onder het afgezaagde mom van ‘mijn eigen ding doen’.

Ik zie mijn log ook in eerste instantie als een soort tijdcapsule waarop in mijn gedachten spui die in het koppie van deze begin-twintiger rondzwerven. Kan ik later weer eens met die leuke nostalgische gevoelens teruglezen hoe ik uitbundig heb nagedacht over neuken, schaamhaarloosheid, navelpluis en mijn eeuwige afkeer tegen grogwijven (waarvan ik nog steeds heilig overtuigd ben dat dat 3 paar lippen zijn met een lichaam er omheen).

Schrijven is ook als neuken, hoe langer je het niet meer doet, hoe wilder de fantasieën zijn die door je hoofd heen spoken. Schrijflust, dat is groggen met ontdopte pen. Ik heb er weer zin an.

Ex-en zijn rare schepsels. Tenminste, vanaf het moment dat ze ‘Ex-en’ genoemd worden. Daarvoor zijn ze heel toegankelijk en denk je ze aardig te kennen, maar dan word je aardig met je neus in de feiten gedrukt. De muren en andere zelfbeschermings-wering die je in al die tijd heb geprobeerd af te breken, staan er opeens weer, hoger dan ooit. En dan kom je zo iemand, meestal totaal onverwacht, weer tegen en dan ga je er weer tegen praten. Het is al een tijd geleden dus al het niet-rationele is al af en dan zou je toch verwachten om weer eens een conversatie te kunnen voeren.

Net niet. Na het standaardpraatje, dat globaal weergeeft hoe het nu gaat en wat je nu doet worden de littekens weer opengereten. Waarom is het zo gegaan? Hoe hard ook geprobeerd wordt, steeds wordt er geëindigd in dezelfde cirkel van vragen. Vermoeiend.

Er is blijkbaar geen ruimte meer voor anders-denkenden. Ik was het niet eens met zijn politieke opvattingen, maar dat was juist het mooie; dat mensen andere gedachtegangen erop kan nahouden als dat de massa vind dat je moet hebben. En vervolgens aan de kaak wordt gesteld met woorden. Niet met kogels. Ik denk dat ik in een bananenrepubliek woon.

“I’m so happy
Cause today I found my friends
They’re in my head”

“Just because you’re paranoid
Don’t mean they’re not after you”

“Meat-eating orchids forgive no one just yet”

“I’m so ugly
But that’s ok, ’cause so are you
We’ve broke our mirrors”

“A travel through a tube and end up in your infection”

“I’m so lonely and
That’s ok, I shaved my head”

“Don’t, tell me what I wanna hear
Afraid of never knowning fear”

“I’m so horny but
That’s ok, my will is good”

“I’m so tired I can’t sleep”

“I like it
I’m not gonna crack
I miss you
I’m not gonna crack
I love you
I’m not gonna crack
I killed you
I’m not gonna crack”

Zorgvuldig gecompileerd. Geweldige muziek.. Ik vraag me af of er nog mensen zijn die bovenstaande band kunnen waarderen?

When a man lies,
He murders some part of the world.
These are the pale deaths
man miscall their lives.
All this I cannot bear
to witness any longer.
Cannot the kingdom of salvation
take me home.

- Cliff Burton

2001 was een goed jaar. Op school kwam ik erachter dat de dingen niet zo serieus genomen moesten worden en er meer in de Sparetime gehangen moest worden. Jammer dat er drie jaar student zijn voorbij moest gaan om erachter te komen dat er meer van het moment genoten moest worden in plaats van als een zombie die vier jaar proberen vol te maken.

Gelukkig kwam ik er op tijd achter dat je ook van de kleine dingen intens kan genieten en er bleken achteraf meer mensen er zo over te denken. Al dit alles was eigenlijk ontsproten door het ophoesten van het fameuze tarzan-verhaal. Conclusie: maak van je hart geen moordkuil en deze openheid bleek een therapeutische werking te hebben. Voetnoot: zonder de nodige scheut humor zou dit nooit werken.

Moraal van dit verhaal: veelzijdigheid siert de mens.

In 2002 wordt er gewoon verder geborduurd, een hoop plannen, veel Sparetime-momenten en met de gitaar onder de arm door Canada reizen. Chanté!

Met de herfstvakantie voor de boeg heb ik eindelijk wat tijd voor andere dingen naast school en werk. Ik kan nu weer wat doen aan m’n muziek, nummers uitwerken die alweer lang geleden uit mijn gedachte ontsproten zijn en die maar op de plank blijven liggen.