Naar een logmeeting in Amersfoort gaan is een ding, ervan thuis komen is een compleet ander verhaal. Na zes uur meet-en en greet-en was het voor Emiel en mij weer thuis om naar huis te gaan. Terug naar de parkeergarage, wat een van de weinige bleek te zijn die ’s avond’s dicht gaat. Die auto staat er dus nog wel even, tot overmorgen acht uur om precies te zijn. Na even achter onze oren gekrabt te hebben, besloten we maar met het openbaar vervoer te gaan.
Dat lukte moeizaam, maar uiteindelijk wel op de plaats van bestemming aangekomen. Ik moest alleen nog even mijn fiets ophalen die ik had gestald in de bewaakte achtertuin van een maat van me. Bleek die ook op slot te zijn. De toon was gezet, en na twee keer zonder resultaat gebeld te hebben besloot ik de wandeltocht van ruim een uur maar in te zetten. Na een kwartier met wat gemompel en gegrom gelopen te hebben, word ik ineens gebeld door die maat van me. Hij zat bij z’n vriendin en zou eraan komen om die poort van het slot af te doen. Ik weer teruglopen.
Na een kwartier was hij er, maar hij was z’n sleutel vergeten. Dus wij scheurden weer even heen en weer, ontgrendelen, stuk fietsen en voila, loggen maar weer. Want het was een leuke meeting, en Eline, Bas en Kim waren er ook nog bij toen wij met een sip gezicht voor die dichte garagedeur stonden. Nu kan ik er de humor ook wel van inzien.