Craftman

Sommige mensen stellen zich vrij afstandelijk op. Sommige hebben dat door en sommige niet, maar het is vaak gewoon de houding waar die mensen zich het prettigst bij voelen. En soms hebben ze dat nog niet eens door.

Af en toe moet je toch gewoon de gok wagen. Als je onvolkomenheden en teleurstellingen kosten wat het kost wil ontwijken, moet je je consequent heel afstandelijk blijven opstellen en dan fiets je je hele leven voorbij zonder iemand echt te kennen.

Mensen vinden het altijd leuk om te klagen, dat is zeker. Maar waarover je het dan zo zwaar hebt, dat verschilt nogal. En vooral met het aantal jaar dat je op deze aardkloot rondloopt. Als je nog tuimeling bent, is je ergste zorg wanneer je weer aan de tiet van je ma hangt. Word je wat ouder dan is je grootste zorg dat je je eigen gewicht in Lego om handen hebt. Kom je net met je gloednieuwe leren tas in de brugklas, is het die schriftelijke overhoring Duits. Je hele wereld bestaat uit de derde naamval. Vervolgens zie je wat klasgenoten speeksel uitwisselen en dan denk je, hoe kom ik nou weer aan zo’n vrouwelijk schepsel. Vooral als je harses vol zit geplant met acne. Tja, op deze leeftijd zijn meiden officieel niet stom meer, dus moet je er ook maar aan gaan beginnen, anders hoor je er weer niet bij.

Zoenen is leuk, maar op een gegeven moment wil je meer. En op de leeftijd van vijftien zomers is het hoogst haalbare bij een meisje het vingeren met de broek aan. Zorgelijk. Als je achttien bent hoor je er echt niet meer bij als volledig in die oester gebungejumpt hebt. Heb je dat dan eindelijk achter de rug, zijn er even geen zorgen meer. Totdat je je gaat afvragen wat die uitgedunde plek op je hoofd is, terwijl je ex-vrouw net je halve bankrekening meegenomen hebt omdat je je tasemans niet binnen kon houden. Maarja, je secretaresse vroeg er ook om met haar wiegelheupen. Je had geen keus.

Decennia gaan voorbij en op een gegeven moment sta je in de rij voor de disco en je maakt je ontzettend druk waarom je niet naar binnen mag. Je hebt toch geen sportschoenen aan. Na enig denkwerk kom je erachter dat je looprek de metaaldetector activeerd. Die had je gisteren nog niet bedenk je je net. “Kom maar opa, we brengen je weer even terug, je bent een beetje in de war”. Wat nou in de war, ik kan nog perfect de derde naamval vervoegen. Maandag is de overhoring.

Vandaag nog mijn hand bestudeerd. Er zitten nog steeds tien vingers aan. Aan iedere hand wel te verstaan. Niet op mijn voeten, want die heten tenen. Waren er ook tien overigens.

Toch raar dat de stoelgang steeds de kop opsteekt als je tien uur achter elkaar je interessante bevindingen opklopt op je toetsenbord. Het ruikt nu naar de spaghetti van gisteravond. Van sliertjes, niet van die gedraaide soort wokkels want dat is geen spaghetti. Ik vermoed ravioli, maar dat weet ik niet zeker.

Doet me gelijk denken aan een leuk spelletje dat ik vroeger deed. Scheet laten onder de dekens, en dan snel helemaal onder de dekens kruipen. Hop, met het been het deken iets omhoog brengen en dan langzaam weer laten vieren. Geweldig die ervaring.

Ik tik nu een verhaal dat ik mijn hand bestudeerd heb, ik vertel later hoe dat is afgelopen. Wanneer weet ik nog niet precies. Spannend.

Jammer dat de toon van sarcasme niet goed overkomt op internet.

Naar aanleiding van een artikel in de Volkskrant:

Pim is hype. Als er nu verkiezingen zouden zijn, zouden anderhalf miljoen mensen op hem stemmen. Niet alleen waarom zou ik graag willen weten, maar ook door wìe. Wie zijn dan die lui die vinden dat het maar eens afgelopen moet zijn met de bureaucratie? Volgens het onderzoeksbureau zijn het voor zeventig procent blanke mannen, waarvan meer dan de helft vijftig plus. Ook wel Aardappel-Anders eters genoemd, tradionele mensen die wel willen aanpassen aan de nieuwe samenleving. De regering moet zich volgens hun zover mogelijk terugtrekken, dat dakkapel dat ze willen bouwen is toch hun zaak en niet van de overheid? Maar als dat dakkapel vervolgens op een stel rondhuppelende koters valt, klagen ze de overheid aan. Zij moeten dat toch controleren? Inwoners van Volendam staan met schadeclaims voor de lokale overheden in verband met dat beruchte cafe. Soortgelijk verhaal, andere invalshoek, andere afloop.

Fortuyn spits zich toe op de nieuwe kiezer, de calculerende kiezer. In plaats van het vroegere ‘links lullen, rechts zakken vullen’ is het nu ‘rechts lullen, links claimpje invullen’. Haal het maximale eruit, profiteer, want voordat je het weet loop je iets mis wat jouw goed recht is. Ten koste van alles. Welkom Amerika in de polder.

Er lopen behoorlijk veel pijnlijke mensen rond. Mensen die overal tegenaan schoppen, die andere altijd overal de schuld van geven. Wat heb ik een hekel aan dat soort mensen. Zodra je zegt dat zij ook wel eens ergens schuld aan kunnen hebben, raken ze in een soort van spastische woedeaanval en beginnen je te overtuigen dat dat echt niet klopt. En dat je overigens een klootzak bent. Wie proberen ze nou te overtuigen? hunzelf? Ik zou geen haar beter zijn om te zeggen dat het neurotische dwangmongolen zijn, dus ik ga dat soort mensen proberen te begrijpen.

Stel je bent een delinquent. Je hebt er niet om gevraagd, maar een combinatie van dyslexie, een moeder die je er constant aan herinnert dat je geboorte ‘een vergissing’ was, en de kennismaking met een hartelijke groep mensen die auto’s stelen, heeft je gemaakt tot wat je bent. Je hebt geen televisie, want die kan je niet betalen. Dus breek je bij mensen in en gapt hun toestel. Als ze thuiskomen hebben ze het afschuwelijke gevoel dat ze zojuist zijn verkracht.

Op een dag, midden in een inbraak, besef je dat de vrouw des huizes nog thuis is. Ze komt de kamer binnen. Even kijken jullie elkaar aan. Je denkt dat je haar zou kunnen verkrachten. Maar dan zou je haar moeten vermoorden, zodat ze je niet kan identificeren in een confrontatie bij de politie. Je bedenkt je en holt zo snel mogelijk het huis uit. Over een paar jaar zul je verbitterd en doorgedraaid zijn om die verkrachting door te zetten.

Natuurlijk draag je een hoop pijn mee. Maar je zult die pijn je leven lang aan anderen opdringen.

Iedereen heeft een duistere kant. En meestal is dat een kant die je goed verborgen houdt. Sommigen weten nog niet eens van zijn bestaan af; de deur zit goed en zorgvuldig afgesloten. Sommigen doen moeite om die deur tegen het brute geweld wat zich afspeelt aan de andere kant dicht te houden, beangstigend met het idee wat ze te wachten staan. En dat terwijl iedereen er heilig van overtuigd is dat zij totale controle hebben over hun leven. Is dat wel zo?

Mensen gaan verschillend om met het onbekende achter die hermetisch gesloten deur. In een vroeg stadium wordt bepaald dat die deur nooit, maar dan ook nooit open mag gaan. De route ernaar wordt uit het geheugen geblokkeerd, in de hoop er nooit mee geconfronteerd te worden.

Maar wat als je nou die deur voorzichtig eens op een kier zet, om even te kijken wat daar is. Dan schrik je je even lekker de pleuris en sluit je hem weer ferm. En de volgende keer weer een stukje verder open, voorzichtig. Op een gegeven moment kan je er mee omgaan en dan kan je die deur eventjes openlaten. Laat die duisternis achter de deur maar eens aan je wennen. Laat je nooit verleiden om er te blijven, maar laat je wel zien. Op een gegeven moment is er een soort harmonie en weet je altijd dat je die deur weer veilig kan sluiten mocht die ooit onverwachts open gaan.

Beter als dat je die deur stijf dichthoudt, kosten wat het kost gesloten houden. Verschrikt en schichterig gaan reageren als iemand het er maar over heeft. Taboes. En mocht je er dan toch een keer mee in aanraking komen, weet je je geen raad. De deur crasht open en alle ellende, teringzooi en ander gal overspoelt je geest. Gaat overheersen. Te laat.

Openheid is niet iets wat met andere mensen te maken heeft, maar met jezelf.

Zo heel af en toe vraag ik me wel eens af of sommige mensen wel leven. Loop ik bijvoorbeeld over straat en dan zie ik soms een paar zombies langs lopen die volgens mij niet eens weten dat ze van achteren leven. Op de automatische piloot ofzo, misschien. Alsof ze helemaal verdoofd zijn door het allerdaagse, en helemaal tot zichzelf gekeerd zijn.

Ik begrijp dat soort mensen niet, en zo af en toe heb ik echt de neiging om op zo’n persoon af te stappen en snoeihard ‘LEEF JE NOG?!’ in zijn/haar oor te schreeuwen. Geluidtheapie. Zelfs mensen in coma schijnen alles nog te kunnen horen, dus dikke kans dat zij dat ergens ook wel opvangen. Het kan natuurlijk ook zijn dat ik met mijn bord voor m’n kop er niks van snap en die mensen een ultieme intern walhalla hebben ontdekt. Een soort miniparadijsje van gedachtegoed. En dat dan stiekem voor hunzelf willen houden. Egoistische klootzakken zijn het.

Mensen zijn altijd op zoek naar de waarheid. Is iets wel of niet gebeurd, is iets wel of niet goed. De waarheid is niet onder te verdelen in zwart of wit. Het is een verdwaasde zoektocht in een immens gebied vol grijstinten.

De waarheid is niet enkelvoud, het is ook niet door een persoon te bezitten. Het is gemeenschappelijk goed, de waarheid is van ons allemaal en we mogen allemaal een stukje bezitten. De mensheid als collectief brein bezit de waarheid.

Puzzelstukjes. In een grote legpuzzel. We proberen de stukjes zo goed mogelijk neer te leggen zodat we een overzichtelijk geheel krijgen, en de overige stukjes moeten erbij gefantaseerd worden. Deze resterende stukjes wordt meestal gecompenseerd door vertrouwen. Vertrouwen is de de opvulling van hetgene wat je al weet naar het geheel. Je moet uitgaan van dingen. Axioma.

Oftewel lekker boeien wat de waarheid is. De waarheid is de uitkomst van het carthetisch product van alle waarnemingen, het gewogen gemiddelde van ethisch verantwoorde meningen, het alomvattende geheim van het pluisje in je navel.