Craftman

Het was mistig en maandagmorgen, altijd een deprimerende combinatie. Op weg naar een nieuwe werkweek. Nog even snel naar de supermarkt, want er was natuurlijk weer geen tijd om zelf de boterhammen te smeren.

Ik pakte nonchalant een zakje mueslibollen en liep door naar de kassa. Daar aangekomen werd ik geholpen door een afschuwelijk gedrocht. Arrogant en chagrijnig keek ze me aan, met haar pikzwarte aura als een asregen om haar heen.

Waar haalde ze het lef vandaan! Hier komen onschuldige consumenten, die met oprecht blijde gedachten aan haar salaris meebetalen, en dat wordt dan in een klap aan gort geholpen door haar egoïstische gedrag. Ik moet hier weg!

Nog nadenkend over het afschuwelijke voorval liep ik al kotsend weer naar buiten. Mijn hele dag was ontregeld.

Die avond liep ik naar huis door de door maanlicht gedimde steegjes. Opeens trok iets mijn aandacht. In de schaduw van een donker steegje zag ik de kassiere van vanochtend, met twee duistere figuren over haar heen gebogen. Ik zag nog net de glinstering van een metalen voorwerp. “Alstublieft.. “, hoorde ik haar smeken. Honderden gedachten flitste tegelijk door mij heen. Normen, waarden, help uw naasten, Balkenende, bijdragen aan de maatschappij. Nu was het de tijd om verschil te maken!

Dus ik besloot door te lopen, denkend aan de nieuwe mp3-speler die ik al een tijd wilde kopen. Het wordt je wel moeilijk gemaakt, met al die flitsende kleuren en design bewuste merken.

Eenmaal thuis aangekomen, dacht ik plots weer aan die kassiere. “Ach net goed”, stelde ik mezelf gerust, “wie de bal kaatst kan hem terug verwachten.”

Wij moeten ons toch gelukkig prijzen dat we nu leven, en niet decennia geleden. Wij hebben de beschikking over meer talloze vooruitstrevende producten dan de generaties voor ons.

Waar zouden we zijn als we geen drie euro dertig per dag konden betalen voor computer gestuurde romantische berichten over de sms. Of voorverpakte voorgesneden stukjes kaas, helemaal klaar om uit de verpakking in de mond geschoven te worden.

Neem chatten en online dating; zelfs het meest weerzinwekkend individu kan zich digitaal voortplanten. Darwin zou zich omdraaien in zijn graf.

Schenkvla. Schepvla. Drinkvla.

Terug naar de bron. Daarom zit ik onzinnige verhaaltjes te tikken op mijn te dure laptop aangesloten op breedbandinternet, nadat ik een kant-en-klaar maaltijd achterover heb gedrukt.

Het is bijna half elf. De waterslang hangt alweer voor het raam en over mijn balkon naar beneden. Het is weer zover, maar hij is wel vroeg. Meestal begint het ritueeltje om een uur of twee. Dan komt de bovenbuurman naar beneden gesjokt, en staat handreikend bij zijn auto, terwijl zijn vriendin de waterslang naar beneden laat vieren. Voor mijn raam, over mijn balkon.

En dan gaat hij de auto poetsen en schrobben of zijn leven er vanaf hangt. Maar als de klus wederom geklaard is, straalt de tevredenheid eraf. Weer een overwinning.

Sinds dat ik hier woon, zie ik dit iedere week gebeuren. Maar er zijn meer dingen die opeens opvallen aan mijn medebewoners. Vaste patronen, wekelijkse rituelen, allerdaagse beslommeringen. Nu heb ik al een tijd geleden kennis gemaakt met de bovenburen, om liever gezegd, zij met mij. Want de nieuwsgierigheid voerde de boventoon toen zij om één uur ’s nachts aanbelden. Ik was op dat moment het behang aan het afstomen, terwijl zij mij al op regels attent maakten. Parkeerbeleid, geluidsbeleid, van alles kwam voorbij.

Het zijn simpele mensen, met simpele idealen. Ik heb gemerkt dat vaste patronen dat soort mensen houvast geeft. Als de dood voor verandering, want onzekerheid is een factor waar ze niet graag mee omgaan. En ik lach me rot, als iedere zaterdag die slang weer voor mijn raam hangt.

Mensen hebben een rare manier van omgaan met hun fouten. Ze hebben namelijk de neiging om eigen gemaakte fouten anders te interpreteren dan als deze door andere gemaakt worden. Fouten die mensen zelf maken associeren ze aan de situatie waarin de fout gemaakt is, terwijl zij fouten die door anderen gemaakt zijn toekennen aan een persoonlijk gebrek van die persoon.

Dit is heel typisch, maar iedereen maakt die attributiefout wel eens.

Iemand die zich verslapen heeft en te hard naar z’n werk rijdt zal zelf zeggen dat dat komt omdat hij bijna te laat is op z’n werk, iemand anders zal zeggen dat hij onverantwoordelijk is. Beide hebben gelijk, alleen vanuit een andere invalshoek.

Een jongen die een bal door een raam heen ramt, zal zeggen dat het schot een afwijking had, de eigenaar van het huis zal zeggen dat hij te roekeloos was.

Of als laatste voorbeeld iemand die ’s avonds laat een glas uit z’n handen laat vallen zegt dat dat kwam omdat hij moe was, een ander vindt het gewoon stom.

Zo zijn er nog veel meer gebeurtenissen te bedenken, maar dit is iets fundamenteel. Ingebakken in onze genen.

Misschien wel omdat wij uit zelfbescherming geen kritiek hebben op onze eigen persoonlijke eigenschappen, omdat anderen dat wel voor je doen.

Soms zit ik wel eens over bizarre dingen na te denken. Hoe het heelal in elkaar zit bijvoorbeeld. Het heeft me altijd al gefascineerd, over die oneindige leegte, hoe nietig ons planeetje eigenlijk is en het toeval dat alle factoren goed genoeg zijn zodat daarop leven kan plaatsvinden. Hoe is dat alles ontstaan? Wetenschappers beweren dat het heelal ieder jaar uitdijt, en dat het vroeger kleiner geweest is.

Dus is mijn vraag, is het dan ook zo dat als men maar ver genoeg in het verleden gaat, dat het hele heelal, met al haar materie dan ontstaan is uit een punt? Een punt met een oneindig klein volume en een oneindig grote dichtheid? En dat dit punt dan door wat voor reden ontploft is, de oerknal? Dit zijn zaken waar ik wel een tijd over na kan denken.

Maar waar mensen minder bij stil staan is dat er naast oneindige groot ook oneindige klein is. Het onbereikbare binnen handbereik zeg maar. Stel nou eens dat oneindig groot hetzelfde is als oneindig klein. Het lijkt vreemd, maar je weet hoe een zonnestelsel eruit ziet, je weet misschien nog wel uit de scheikundelessen hoe een atoom eruit ziet.

Stel nou eens dat een atoom nou eigenlijk een zonnestelsel is, met de atoomkern als zon en de erom draaiende elektronen als planeten. Dat is redelijk bizar, niet? Dan zou onze Aarde een elektron kunnen zijn van een atoom uit een andere wereld. Of zou die stoel waar je op zit bestaan uit een ontelbaar aantal werelden..

En zou dan een supernova van een ster niets anders zijn dan een kernsplijting van een atoom? Een kernsplijting die in stand is gekomen door een atoombom. Zouden wij iedere keer als wij een atoombom afvuren, en dus een atoomkern splijten, een supernova veroorzaken in een andere wereld?

Ik moet toch maar eens van die paddestoelen afblijven..

Gelukkig zijn. De grote vraag is: wanneer ben je gelukkig, hoe meet je dat dan, en is de een meer gelukkig dan de ander?

Een gebeurtenis waar de een z’n schouders over ophaalt, kan het einde van de wereld betekenen voor een ander. Wat maakt dan het verschil? Het referentiekader, je vergelijkt elke situatie in vergelijking met een andere.

Zo ook met gelukkig zijn. Alleen meet je geluk niet alleen aan de hand van andere situaties waarin je je gelukkig voelde, maar geluk wordt ook gemeten in de afstand tot je ongelukkige momenten.

Hoe meer levenservaring een persoon heeft, hoe meer ijkpunten waaraan hij dat kan meten. Daarom zijn volgens mij personen die meer levenservaring emotioneel stabieler; zij kunnen beter relativeren. Hieruit blijkt dat pas je gelukkig bent als een wat levenservaring hebt en een paar minder leuke situaties voorgeschoteld hebt gekregen. Maar aan de andere kant, ook al bazel je dat je gelukkig bent, dan is dat voor jou op dat moment waar, en geldt dat misschien niet voor iemand anders.

Conclusie van dit verhaal: Bier werkt positief op de gemoedstoestand.

..Een potje patience voor twee personen waar beide niet weten wat de spelregels precies zijn. Er kan niet gewonnen worden, alleen verloren.
Er is een zaal vol met tafeltjes waar mensen dit spelen, en veel mensen kijken bij het tafeltje naast hun om te kijken of ze een goed potje spelen, en of hun buurman/vrouw niet beter speelt als de medespeler die ze nu hebben. Je speelt samen voor een onbekend doel, en spelregels worden tijdens het spel bedacht.

Soms zijn er tafeltjes waar de spelers alleen de aandacht hebben voor elkaar, waar ze elkaar proberen te helpen om de beste zet te doen en proberen open kaart te spelen, andere tafels spieken weer bij andere tafels voor de beste zet. Weer andere kijken of ze de best mogelijke medespeler hebben, terwijl ze hun kaarten driftig afschermen voor elkaar. Deze mensen belanden vanzelf in een andere zaal. Aan deze tafels zit maar een persoon. Deze mensen zijn zo driftig op zoek gegaan naar steeds een betere medespeler dat ze het spel verloren hebben. Deze mensen weten nu wat het doel van het spel is, te laat.

Een filosoof zat zijn hele leven te denken,
over de zin van het leven.
Hij werd een oud man,
en opeens was het hem gegeven.

Wat ik mijn hele leven gedaan heb,
was nutteloos en eenvoudig te bedenken.
De zin van het leven is in ieder geval niet
om er een leven lang over na te denken.

Als er een God zou zijn, dan runt hij zijn onderneming op een aparte manier.
God lijkt een harde zakenman, hij levert zijn producten, alle schepsels op deze aardkloot, zonder een goede garantie. De meeste producten gaan kapot voor de economische levensduur verlopen is, hetzij door ziektes, schade, of de producten maken zichzelf kapot. En verzekeringen worden alleen afgesloten voor in het hiernamaals.

Heeft hij dan nooit van een Service Level Agreement gehoord?

Op dringend verzoek, meer content! Maar dat moet eigenlijk ook, want zonder iets te melden te hebben word je toch alleen maar hersendood. En in een klaagcultuur als Nederland moet je altijd wat te melden hebben.

Ik ga klagen dat er zoveel geklaagd wordt.

Mensen zitten achter de tv te klagen dat er om het kwartier reclame is. Mensen zitten de NS de huid vol te schelden als ze weer eens te laat zijn. Maar ik denk dat dat klagen flink afneemt als er al twee weken lang niks te vreten is. De trein komt een kwartiertje later, boeien. Of zullen de mensen nog steeds woedend het NRC opbellen dat ze hun krantje niet hebben gehad vandaag, terwijl de kogels om hun oren vliegen.

klagen is een luxeprobleem.