Craftman

Ja grogwijven, ik schrijf er weer over. Iedere keer is het weer raak. Denk je dat je nou eindelijk eens een rustig avondje in een disco door kan brengen, onder het genot van nutteloze muziek en waterig bier.. Nee hoor. Mooi niet. Wil er gelijk weer zo’n grogwijf aan je leuter hangen. Zout nou toch eens op. Er kan nog geeneens haar op zitten. Afgelopen zaterdag was het weer zover:

G = Grogwijf
C = Craftman

G: “Halloo, heb je nog muntjes voor me?”
C: “Sorry, ik heb je niet goed verstaan”
G: “Heb je nog muuntjes??”
C: “Hm, toch wel dus. Eeeh, nee. Ga weg. Wat denk je wel trouwens, met je hoofd”

V = Vriendin van G. (aka Grog II )

V: “Ja maar ze is toch mooooi.. dan mag ze toch wel muuuntjes?”
C: “Kan wel wezen. Als schoonheid verder als huid-diep bepaald zou zijn, zou jij verrekte lelijk zijn. En jij V, bent sowieso al lelijk. Tot kijk.”

Zowel V. als G. maakte nu een soort spastische bewegingen als twee slangen die willekeurige kronkel-bewegingen maakten, nadat ze door hun prooi zijn uitgelachen. Mooi is dat.

Even een ommetje maken in de ‘koopgoot’ in Rotterdam. Mensen krioelen om me heen en ik probeer aandachtig de structuur te zien in de willekeurig lijkende bewegingen van de behendige consumeerders. Werkbijen, driftig op zoek naar alles wat maar rood en te koop is. Want het is bijna valentijnsdag. Verplicht vrijwillig aan meedoen, anders zwaait er wat. Het is ook niet een samenzwering van alleen winkels, maar volgens mij ook een joint venture tussen detailhandel en vrouwen. In ruil voor wat uitverkoopavonden bij lingeriezaken, stimuleren zij mannen tot het kopen van nutteloze producten. Als je met niks aan komt zetten zijn ze boos en dreigen ze met sancties. En die zijn niet fijn. Mijn gedachten waren nog net niet genoeg afgedwaald of ik zag het.. HET signaal. Het gebeurde ook allemaal zo snel.. Twee echtparen die langs elkaar liepen, de vrouwen die elkaar vluchtig aankeken, behendig naar onder wezen en kort knikte. De man achteloos voorthobbeld. Hij had echt niks door, maar het bewijs hing aan zijn voeten. Twee verschillende sokken. Arme ziel, het begin van het einde..

Laatst is mij vertrouwelijk verteld door een lotgenoot die in de hel is geweest en terug is gestrompeld met een boodschap aan alle mannen ter wereld. De vrouwen hebben een plan. Ze willen de wereld ontdoen van mannen, de extase van de ultra-feministische beweging. Ze geven een signaal af aan elkaar door bewust de man twee verschillende sokken te laten dragen. Het teken is gegeven, en nu spreiden ze op deze manier het woord. Jarenlang ploeteren ze al in ondergrondse sluizen om hun plan door te voeren: om de emancipatie af te maken. Vrouwen kunnen elkaar al bevruchten, dus waarom nog mannen?

Stel de navelstreng wordt nooit doorgeknipt. Dan zit de hele mensheid nog met de navelstreng aan elkaar verbonden. Slierten met generaties achter elkaar, als een soort boom. Dochter aan moeder, kleindochter aan dochter. In die boom zijn ook nutteloze, doodlopende vertakkingen. Die worden ‘mannen’ genoemd. De minachting droop ervan af toen een soort Pamela Fortuyn hierover sprak.

Ik keek dof uit mijn ogen, en even had ik het gevoel dat ik stikte, want ik zag de ware aard van de vrouwen daar in de koopgoot. Hun onschuldig ogende hulsje viel van hen af als een vlies van een rotte pinda. Bedorven, duister, hun schatergelach galmde in mijn oor. Ik kom hier nooit, NOOIT meer terug..

Meestal ligt zij onder zijn bed. Leeg en opgevouwen controleert zij de onderkant van het bed op oneffenheden en heeft er al een paar gevonden, maar nooit de kans gehad om het te zeggen. Hij is grof, en egoistisch. Hij houdt nooit rekening met haar gevoelens, haar behoeftes.. Kon ze het maar zeggen, zodat hij het kon begrijpen. Angstig bedenkt ze net dat het weer bijna zover is. Zo een keer per week sleurt hij haar onder het bed vandaan en bewerkt haar, reageert op haar af en als hij klaar is smijt hij haar ondankbaar weer terug. Terug tussen het stof, huismijt en de Penthouse Christmas Edition.

Ze krijgt haar wraak nog wel, maar het kon haar eigenlijk allemaal niet zoveel meer schelen. Als dit maar eindigt, eeuwige rust is het enige wat zij nog verlangd. Zij heeft een plan, eindelijk gerechtigheid, alleen nu nog gelegenheid. Ze wacht op die ene dag, de dag dat alles kan.

Ze ontwaakt, het is zover. Rustig en kalm schuifelt ze over de vloer; dit is haar enige kans en het mo�t goed gaan. Ze heeft niet veel tijd, Karel is naar de supermarkt. Langzaam opent ze de klerenkast in de kamer van de ouders van Karel. Het moet goed gaan.

Karel komt terug van de supermarkt en snelt naar school, het is al laat. Ondertussen is de moeder al voorbereidingen aan het treffen voor De Grote Schoonmaakdag, altijd een lichtpuntje in haar leven. Karel’s kamer eerst denkt ze. Het zoemen van de stofzuiger vindt ze altijd fijn, het geeft een zekere rust. Eenmaal onder het bed stofzuigend ziet ze een levenloze arm. Ze duikt op de grond en geeft een ruk aan de arm. Tracy komt moedwillig onder het bed vandaan geschoven aangekleed met moeders favoriete jurk. Een gil klinkt door het hele huis.

Rook komt uit de achtertuin van het gezin. Gezamenlijk staan ze rond de vurige brandhaard, hun schaduwen dansend in de schemering. Er hangt een ijzige stilte, niemand kijkt elkaar aan maar het hele gezin weet dat Karel nu te ver is gegaan. Het zal nooit meer hetzelfde zijn. De geur van verbrand plastic is de laatste herinnering aan Tracy; eindelijk is ze vrij. Eindelijk heeft ze haar eeuwige rust en is haar laatste daad op deze aardse wereld voltrokken. Gerechtigheid.

Soms zijn er dingen waar je je zo erg aan ergert, dat er nog geen bestaand woord voor is. Daar moet dus een woord voor uitgevonden worden dat de lading moet dekken, en ik hoop dat het genoeg is:

Grogwijf [pren: GRÔG’wijf] (het ~ (v.)) 1 [meestal pej.]: vrouwelijk individu met de uitstraling van een grindtegel, schaart zich meestal in groepen van vier à vijf mede-grogwijven. Een grogwijf leeft en plant zich voort voor 90% in discotheken en in de directe omgeving daarvan.

Een grogwijf heeft een aantal bijzondere rituelen, een daarvan vindt plaats op de dansvloer waar ze een soort indianendans uitvoeren rond de meegebrachte hand- en rugtassen die het bekende handzame formaat hebben. In deze hand en/of rugtassen zit voor minimaal vijf keer het volume aan spullen als deze groot is. Opmaakdoos, sigaretten, pepperspray, douchecabine en gsm zijn hier enkele voorbeelden van. Als onderdeel van het paringsritueel gaan grogwijven met minimaal zes soortgenoten naar de wc, waar ze in een geheim compartiment overleg plegen en combat-technieken besproken worden.

Grogwijven communiceren met elkaar door middel van een onschuldig en soms dom lijkend gegrinnik en gegiechel, maar er bestaan vermoedens dat er op een soort subsonar niveau meningen en theorieën uitgewisseld worden.
Per discotheek is er ook een oppergrog, die het hoofd vormt van een soort hierarchië struktuur. De oppergrog heeft vrij partnerkeuze, de ondergeschikten mogen op geen enkele wijze concurreren met de oppergrog anders vind er een afstraffing plaats. Technieken die gebruikt worden tijdens dit gevecht zijn het ‘met nagels bewerken‘, het ‘aan haren trekken‘ en het wat sullig ogend ‘veelvuldig wapperen met de handen‘. Na het gevecht neemt er eventueel een verschuiving in de hierarchie plaats.

Een grogwijf komt tenslotte het meest voor in de blonde variant, maar ook in de bruine, zwarte en rode variant.

Ik ben zo vrij geweest om dit gelijk te sturen naar de Van Dale taalcommissie.