Craftman

Gisteren was het weer zover, Craftman was jarig. Het staat erom bekend dat het uitschot der aarde dan afdaalt uit de donkerste spelonken van de verdoemenis, en gezellig komt borrelen.

De voornemens waren dit jaar om het voor de verandering eens beschaafd te houden en op niveau een versnapering tot ieder te nemen.

Helaas, het leek gisteravond weer op een sociale werkplaats in zijn nederige stulpje, en de foto’s zeggen dan ook genoeg.

En hier is de rest. Een foto zegt meer dan duizend woorden, dus met deze foto’s kan ik nog een jaar teren.

Altijd gezellig die housewarmings. Zo had ik er ook een vorige week. Maar het werd pas echt leuk toen er iemand aanbelde en zei dat de auto van een van de uitgenodigden aan gort ging. De aanleiding was een opmerking die werd gemaakt over de portiek, en dat het daar een puinhoop was. Lacherig van het onverwachte pleidooi van de meneer tegenover mij probeerde ik te bemiddelen.

Blijkbaar was de man bereid zijn toorn tegen al het onrecht dat was geschiet, te laten varen voor een biertje. Maar toen hij ook verzocht om binnen te komen, haakte ik af. De deur klikte harmonieus dicht. Ik probeer altijd mensen te begrijpen, maar van zijn verhaal kon ik geen chocola maken.

Later gingen we maar naar buiten, want de man stond zijn blaas te legen tegen de auto. Toen ik vroeg waarom hij dit allemaal doet en wat het probleem nou eigenlijk is, kwam het volgende fantastische verhaal (samengevat):

“Ik zie jullie nog niet voor een schip hangen voor Greenpeace…”

“…Die Balkenende op bezoek bij Bush, geen vertoning..”

“…Arafat die een Nobelprijs wint voor vrede..”

AHA dacht ik, die man heeft onvrede tegenover het systeem! Iemand die kotst op de zwartgallige, schijnheilige kutwereld waar iedereen zijn rechtmatigheid afkoopt of aanpraat. En verder erg labiel.

Ik probeerde weer te bemiddelen, maar het spectrum van reacties varieerde van excuses aanbieden en het willen molesteren van mijn vrienden. Geen beginnen aan, dan maar laten afvoeren in een politiebusje.

En dat was dan ook precies wat volgde. Want naar mensen wiens gedachtepatroon afwijkt van het meest gangbare, hoeft niet geluisterd te worden. Daar zijn speciale instanties voor, en dat scheelt de normale mensen weer zorgen. En bier.

Na veel beloftes is het er dan toch van gekomen. Craftman heeft zichzelf uit huis geschopt en heeft een woningbouwvereniging zo ver gekregen om hem een eigen stek te verhuren.

Wie de log van een jaar terug al gelezen heeft (wie leest dat nog tegenwoordig), ziet er al vage kreten in terugkomen dat dit op het actielijstje stond.

Nu is het daar, drie kamers tot de beschikking. Het was een gigantische klus, aangezien de vorige bewoonster een demente bejaarde was die om 1 uur ’s nachts altijd aanbelde met een dienblad koffie. Alles opgelapt en ik weet nu zeker dat ik het enige diersoort ben in dit huis.

In de afgelopen twee weken, toen ik in Portugal mijn vertier zocht, ben ik ook alvast driftig op zoek gegaan naar een leuk autootje. Niet al te luxieus, maar een geinig klein startersautootje.

De onderhandelingen waren pittig, die Portugezen zijn vrij taai, maar uiteindelijk is het me toch gelukt. Tegen een scherp prijsje. Hij moest alleen nog APK gekeurd worden, zei hij.

Heden is Craftman zichzelf van ondergesneeuwde bergen aan het gooien. Met latten onder zijn voeten wel te verstaan. Misschien dat hij daar dan nieuwe inspiratie kan opdoen, met die oostenrijkse frische luft door zijn kekke kuif.

Auf Wienerschnitzel.

Jongsleden is Mijn Favoriete Mok ontvreemd van mijn werkplek. Ik heb enkele vermoedens welke van mijn zeer gewaardeerde collega’s erachter zit, maar zonder harde bewijzen begin ik niets.

Tot die tijd begint het mysterie steeds frappanter te worden, vooral na het ontvangen van dit mailtje:

Beste Arjan,

Jouw Favoriete Mok

Een nieuw jaar, een schone lei. Een schoon stukje die men weer kan volkladden met voornemens die het leven moeten verbeteren of verrijken. Die heb ik uiteraard ook:

• Minder slordig zijn, zowel materieel als immaterieel.
• Een flatje zoeken (en vinden)
• Sparen voor een reis naar Verweggistan
• Meer gitaar spelen
• Verwaterde contacten aandikken

Dit lijkt me voorlopig al een hele kluif..

Vervolg van het alweer lang gevonden schrift in “Nostalgie”. Zonder dit eerst te lezen begrijp je er geen fluit van.

…
“Na dik een kwartier lopen kwam ze bij het bospad. Ze wist dat hier een maand geleden een meisje ontvoerd is. Waarom liep haar moeder haar dan alleen gaan? Haar moeder vond dat een meisje van zestien wel op haar eigen kon passen. [fout!, red.] Maar je kon maar nooit weten, dus heeft zij een zelfverdedigingscursus gedaan. Halverwege het bospad was het al helemaal donker. En opeens had ze het gevoel dat ze bekeken werd. Ze dacht dat ze iets zag bewegen, ze hoorde iets ritselen. Ze keerde zich met een ruk om en …

Tot haar opluchting was het gewoon een egel die net actief was geworden. Even had ze het gevoel dat haar maag in haar keel zat, maar daar had ze geen tijd voor, want ze voelde zich even gewichtloos en het was of haar maag tintelde. Het duurde maar even, maar voor Dorothy leek het wel een eeuwigheid. [te strakke broek? red.] Vervolgens kwam ze met een harde klap neer op de grond.”

Geweldig, zo jong en dan al een beetje bedorven. Ik heb dat hele schrift met een grote glimlach doorgebladerd. Zoiets zo jong vastleggen is echt goud waard.

En dan nu, ruim 10 jaar later, ga ik misschien proberen het stoffige geschrift aan te vullen. Eens kijken of ik er na een decenium er nog zo over denk.

Aan alles komt een eind, en ook bijna aan mijn vakantie op dit prachtige eiland. We gaan morgen wat dikkopschildpadden bezoeken, wat echt een must is voor commerciele attractiehunter. Ik heb echt een toffe tijd gehad hier, en de grootste verrassing was dat Laganas ook een bruisend uitgaansleven kent. Ik had een pittoresque visserseilandje verwacht, zoals in de brochure staat maar de Engelsen en Zweden weten er een rumoerige bende van te maken. En ik heb me ook wel vermaakt in de late uurtjes. Alleen sommige Engelsen weten niet van ophouden. Doortanken totdat je knockout op het asfalt ligt met je hoopje spaghetti netjes ernaast gelegen. Even ambulance bellen en alles is weer de oude. Ik ga weer verder, internetten gaat hier per minuut.

Ik kon het toch niet laten, even een stukje vanuit het zonnige Zakynthos. Het is hier goed te doen, misschien een beetje te warm, m’n vingers glijden bijna van de toetsen af, maar ik heb niks te klagen. Zakynthos is in een paar jaar van een klein vissers-eilandje opgetrokken naar een bedrijvige toeristenfabriek. En dat is ook te merken aan de mentaliteit van de mensen hier. Alles gaat hier nog rustig aan, maar dat is ook wel nodig in de middaguren.

Maar je ziet toch dat de lokale bevolking zich aardig heeft aangepast aan de vreemde mensen met het grote geld, uit alles wordt geprobeerd om een slaatje te slaan. Zelfs als de toeristen er zelf niet om vragen. Zo probeerde gister een toen nog vriendelijke meneer zijn donuts aan mij en m’n vriendin te slijten. Met een mandje donuts lonkte hij ons, en nieuwsgierig als ik ben, ging ik eens even buurten. Hij douwde gelijk 4 donuts in onze handen, niet zeggend hoeveel ze kosten. Mijn vriendin dacht gelijk ‘wat aardig’ en nam een stevige hap. Zelf omarmde hij mij als z’n eigen zoon. Hij kwam zo vriendelijk over dat de schijn ervan af droop. Ergens klopt er iets niet. En acht euro voor een paar donuts is ook wel iets te veel. Dus ik wilde ze allemaal teruggeven, maar had er nog wel eentje betaald. Het is ook overal hetzelfde.