Craftman

Het was mistig en maandagmorgen, altijd een deprimerende combinatie. Op weg naar een nieuwe werkweek. Nog even snel naar de supermarkt, want er was natuurlijk weer geen tijd om zelf de boterhammen te smeren.

Ik pakte nonchalant een zakje mueslibollen en liep door naar de kassa. Daar aangekomen werd ik geholpen door een afschuwelijk gedrocht. Arrogant en chagrijnig keek ze me aan, met haar pikzwarte aura als een asregen om haar heen.

Waar haalde ze het lef vandaan! Hier komen onschuldige consumenten, die met oprecht blijde gedachten aan haar salaris meebetalen, en dat wordt dan in een klap aan gort geholpen door haar egoïstische gedrag. Ik moet hier weg!

Nog nadenkend over het afschuwelijke voorval liep ik al kotsend weer naar buiten. Mijn hele dag was ontregeld.

Die avond liep ik naar huis door de door maanlicht gedimde steegjes. Opeens trok iets mijn aandacht. In de schaduw van een donker steegje zag ik de kassiere van vanochtend, met twee duistere figuren over haar heen gebogen. Ik zag nog net de glinstering van een metalen voorwerp. “Alstublieft.. “, hoorde ik haar smeken. Honderden gedachten flitste tegelijk door mij heen. Normen, waarden, help uw naasten, Balkenende, bijdragen aan de maatschappij. Nu was het de tijd om verschil te maken!

Dus ik besloot door te lopen, denkend aan de nieuwe mp3-speler die ik al een tijd wilde kopen. Het wordt je wel moeilijk gemaakt, met al die flitsende kleuren en design bewuste merken.

Eenmaal thuis aangekomen, dacht ik plots weer aan die kassiere. “Ach net goed”, stelde ik mezelf gerust, “wie de bal kaatst kan hem terug verwachten.”