Craftman

Het is bijna half elf. De waterslang hangt alweer voor het raam en over mijn balkon naar beneden. Het is weer zover, maar hij is wel vroeg. Meestal begint het ritueeltje om een uur of twee. Dan komt de bovenbuurman naar beneden gesjokt, en staat handreikend bij zijn auto, terwijl zijn vriendin de waterslang naar beneden laat vieren. Voor mijn raam, over mijn balkon.

En dan gaat hij de auto poetsen en schrobben of zijn leven er vanaf hangt. Maar als de klus wederom geklaard is, straalt de tevredenheid eraf. Weer een overwinning.

Sinds dat ik hier woon, zie ik dit iedere week gebeuren. Maar er zijn meer dingen die opeens opvallen aan mijn medebewoners. Vaste patronen, wekelijkse rituelen, allerdaagse beslommeringen. Nu heb ik al een tijd geleden kennis gemaakt met de bovenburen, om liever gezegd, zij met mij. Want de nieuwsgierigheid voerde de boventoon toen zij om één uur ’s nachts aanbelden. Ik was op dat moment het behang aan het afstomen, terwijl zij mij al op regels attent maakten. Parkeerbeleid, geluidsbeleid, van alles kwam voorbij.

Het zijn simpele mensen, met simpele idealen. Ik heb gemerkt dat vaste patronen dat soort mensen houvast geeft. Als de dood voor verandering, want onzekerheid is een factor waar ze niet graag mee omgaan. En ik lach me rot, als iedere zaterdag die slang weer voor mijn raam hangt.

Geplaats in categorie Kronkels. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.