Craftman

Altijd gezellig die housewarmings. Zo had ik er ook een vorige week. Maar het werd pas echt leuk toen er iemand aanbelde en zei dat de auto van een van de uitgenodigden aan gort ging. De aanleiding was een opmerking die werd gemaakt over de portiek, en dat het daar een puinhoop was. Lacherig van het onverwachte pleidooi van de meneer tegenover mij probeerde ik te bemiddelen.

Blijkbaar was de man bereid zijn toorn tegen al het onrecht dat was geschiet, te laten varen voor een biertje. Maar toen hij ook verzocht om binnen te komen, haakte ik af. De deur klikte harmonieus dicht. Ik probeer altijd mensen te begrijpen, maar van zijn verhaal kon ik geen chocola maken.

Later gingen we maar naar buiten, want de man stond zijn blaas te legen tegen de auto. Toen ik vroeg waarom hij dit allemaal doet en wat het probleem nou eigenlijk is, kwam het volgende fantastische verhaal (samengevat):

“Ik zie jullie nog niet voor een schip hangen voor Greenpeace…”

“…Die Balkenende op bezoek bij Bush, geen vertoning..”

“…Arafat die een Nobelprijs wint voor vrede..”

AHA dacht ik, die man heeft onvrede tegenover het systeem! Iemand die kotst op de zwartgallige, schijnheilige kutwereld waar iedereen zijn rechtmatigheid afkoopt of aanpraat. En verder erg labiel.

Ik probeerde weer te bemiddelen, maar het spectrum van reacties varieerde van excuses aanbieden en het willen molesteren van mijn vrienden. Geen beginnen aan, dan maar laten afvoeren in een politiebusje.

En dat was dan ook precies wat volgde. Want naar mensen wiens gedachtepatroon afwijkt van het meest gangbare, hoeft niet geluisterd te worden. Daar zijn speciale instanties voor, en dat scheelt de normale mensen weer zorgen. En bier.

Het is bijna half elf. De waterslang hangt alweer voor het raam en over mijn balkon naar beneden. Het is weer zover, maar hij is wel vroeg. Meestal begint het ritueeltje om een uur of twee. Dan komt de bovenbuurman naar beneden gesjokt, en staat handreikend bij zijn auto, terwijl zijn vriendin de waterslang naar beneden laat vieren. Voor mijn raam, over mijn balkon.

En dan gaat hij de auto poetsen en schrobben of zijn leven er vanaf hangt. Maar als de klus wederom geklaard is, straalt de tevredenheid eraf. Weer een overwinning.

Sinds dat ik hier woon, zie ik dit iedere week gebeuren. Maar er zijn meer dingen die opeens opvallen aan mijn medebewoners. Vaste patronen, wekelijkse rituelen, allerdaagse beslommeringen. Nu heb ik al een tijd geleden kennis gemaakt met de bovenburen, om liever gezegd, zij met mij. Want de nieuwsgierigheid voerde de boventoon toen zij om één uur ’s nachts aanbelden. Ik was op dat moment het behang aan het afstomen, terwijl zij mij al op regels attent maakten. Parkeerbeleid, geluidsbeleid, van alles kwam voorbij.

Het zijn simpele mensen, met simpele idealen. Ik heb gemerkt dat vaste patronen dat soort mensen houvast geeft. Als de dood voor verandering, want onzekerheid is een factor waar ze niet graag mee omgaan. En ik lach me rot, als iedere zaterdag die slang weer voor mijn raam hangt.