Mensen hebben een rare manier van omgaan met hun fouten. Ze hebben namelijk de neiging om eigen gemaakte fouten anders te interpreteren dan als deze door andere gemaakt worden. Fouten die mensen zelf maken associeren ze aan de situatie waarin de fout gemaakt is, terwijl zij fouten die door anderen gemaakt zijn toekennen aan een persoonlijk gebrek van die persoon.
Dit is heel typisch, maar iedereen maakt die attributiefout wel eens.
Iemand die zich verslapen heeft en te hard naar z’n werk rijdt zal zelf zeggen dat dat komt omdat hij bijna te laat is op z’n werk, iemand anders zal zeggen dat hij onverantwoordelijk is. Beide hebben gelijk, alleen vanuit een andere invalshoek.
Een jongen die een bal door een raam heen ramt, zal zeggen dat het schot een afwijking had, de eigenaar van het huis zal zeggen dat hij te roekeloos was.
Of als laatste voorbeeld iemand die ’s avonds laat een glas uit z’n handen laat vallen zegt dat dat kwam omdat hij moe was, een ander vindt het gewoon stom.
Zo zijn er nog veel meer gebeurtenissen te bedenken, maar dit is iets fundamenteel. Ingebakken in onze genen.
Misschien wel omdat wij uit zelfbescherming geen kritiek hebben op onze eigen persoonlijke eigenschappen, omdat anderen dat wel voor je doen.