Soms zit ik wel eens over bizarre dingen na te denken. Hoe het heelal in elkaar zit bijvoorbeeld. Het heeft me altijd al gefascineerd, over die oneindige leegte, hoe nietig ons planeetje eigenlijk is en het toeval dat alle factoren goed genoeg zijn zodat daarop leven kan plaatsvinden. Hoe is dat alles ontstaan? Wetenschappers beweren dat het heelal ieder jaar uitdijt, en dat het vroeger kleiner geweest is.
Dus is mijn vraag, is het dan ook zo dat als men maar ver genoeg in het verleden gaat, dat het hele heelal, met al haar materie dan ontstaan is uit een punt? Een punt met een oneindig klein volume en een oneindig grote dichtheid? En dat dit punt dan door wat voor reden ontploft is, de oerknal? Dit zijn zaken waar ik wel een tijd over na kan denken.
Maar waar mensen minder bij stil staan is dat er naast oneindige groot ook oneindige klein is. Het onbereikbare binnen handbereik zeg maar. Stel nou eens dat oneindig groot hetzelfde is als oneindig klein. Het lijkt vreemd, maar je weet hoe een zonnestelsel eruit ziet, je weet misschien nog wel uit de scheikundelessen hoe een atoom eruit ziet.
Stel nou eens dat een atoom nou eigenlijk een zonnestelsel is, met de atoomkern als zon en de erom draaiende elektronen als planeten. Dat is redelijk bizar, niet? Dan zou onze Aarde een elektron kunnen zijn van een atoom uit een andere wereld. Of zou die stoel waar je op zit bestaan uit een ontelbaar aantal werelden..
En zou dan een supernova van een ster niets anders zijn dan een kernsplijting van een atoom? Een kernsplijting die in stand is gekomen door een atoombom. Zouden wij iedere keer als wij een atoombom afvuren, en dus een atoomkern splijten, een supernova veroorzaken in een andere wereld?
Ik moet toch maar eens van die paddestoelen afblijven..
