Craftman

Vervolg van het alweer lang gevonden schrift in “Nostalgie”. Zonder dit eerst te lezen begrijp je er geen fluit van.

…
“Na dik een kwartier lopen kwam ze bij het bospad. Ze wist dat hier een maand geleden een meisje ontvoerd is. Waarom liep haar moeder haar dan alleen gaan? Haar moeder vond dat een meisje van zestien wel op haar eigen kon passen. [fout!, red.] Maar je kon maar nooit weten, dus heeft zij een zelfverdedigingscursus gedaan. Halverwege het bospad was het al helemaal donker. En opeens had ze het gevoel dat ze bekeken werd. Ze dacht dat ze iets zag bewegen, ze hoorde iets ritselen. Ze keerde zich met een ruk om en …

Tot haar opluchting was het gewoon een egel die net actief was geworden. Even had ze het gevoel dat haar maag in haar keel zat, maar daar had ze geen tijd voor, want ze voelde zich even gewichtloos en het was of haar maag tintelde. Het duurde maar even, maar voor Dorothy leek het wel een eeuwigheid. [te strakke broek? red.] Vervolgens kwam ze met een harde klap neer op de grond.”

Geweldig, zo jong en dan al een beetje bedorven. Ik heb dat hele schrift met een grote glimlach doorgebladerd. Zoiets zo jong vastleggen is echt goud waard.

En dan nu, ruim 10 jaar later, ga ik misschien proberen het stoffige geschrift aan te vullen. Eens kijken of ik er na een decenium er nog zo over denk.

Geplaats in categorie Dagelijks. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.