Craftman

..Een potje patience voor twee personen waar beide niet weten wat de spelregels precies zijn. Er kan niet gewonnen worden, alleen verloren.
Er is een zaal vol met tafeltjes waar mensen dit spelen, en veel mensen kijken bij het tafeltje naast hun om te kijken of ze een goed potje spelen, en of hun buurman/vrouw niet beter speelt als de medespeler die ze nu hebben. Je speelt samen voor een onbekend doel, en spelregels worden tijdens het spel bedacht.

Soms zijn er tafeltjes waar de spelers alleen de aandacht hebben voor elkaar, waar ze elkaar proberen te helpen om de beste zet te doen en proberen open kaart te spelen, andere tafels spieken weer bij andere tafels voor de beste zet. Weer andere kijken of ze de best mogelijke medespeler hebben, terwijl ze hun kaarten driftig afschermen voor elkaar. Deze mensen belanden vanzelf in een andere zaal. Aan deze tafels zit maar een persoon. Deze mensen zijn zo driftig op zoek gegaan naar steeds een betere medespeler dat ze het spel verloren hebben. Deze mensen weten nu wat het doel van het spel is, te laat.

Een filosoof zat zijn hele leven te denken,
over de zin van het leven.
Hij werd een oud man,
en opeens was het hem gegeven.

Wat ik mijn hele leven gedaan heb,
was nutteloos en eenvoudig te bedenken.
De zin van het leven is in ieder geval niet
om er een leven lang over na te denken.

Sommige mensen liggen je meer dan andere, maar met sommige mensen kun je totaal niet overweg. Dan is de manier van gedragen zo verschillend, dat het maar beter is om elkaar te vermijden.

Ik kan met veel mensen opschieten, ook al zijn de karakters van die mensen totaal verschillend. Open, gesloten, rustig, excentriek, het maakt mij allemaal niet zoveel uit, maar ik weet nu ook dat er ook een type bestaat die ik echt niet kan uitstaan.

Het type dat de hele avond met een chagrijnig gezicht en de armen over elkaar zich afzonderd, wachtend totdat iemand haar vermaakt. Zij zal nooit zeggen waar zij onvrede over heeft, maar de mensen om haar heen moeten raden waar zij mee zit. Raden de mensen het niet, wordt de Aandachtvraagster nog chagrijniger en gaat zich nog meer afzonderen.

Het motto van de Aandachtvraagster is ‘Als ik het niet naar mijn zin heb, mag niemand het naar hun zin hebben.’ Dit wordt dan ook tot in den treure uitgevoerd om er honderd procent zeker van te zijn de avond van de anderen compleet is vergald.

Ik wil niet generaliseren, maar dit soort typejes zijn bijna altijd vrouwen, ik denk dat het aan hun hormoonhuishouden ligt. En ik heb het echt geprobeerd bij dit soort typejes, begrip tonen, haar aan het lachen maken, ernaast chagrijnig kijken, maar niets schijnt uit te maken.

Op een gegeven moment kook ik van binnen en heb ik echt zin om te zeggen: “Of je zegt wat jou het leven zo zuur maakt, of je probeert er maar wat van te maken. De wereld draait niet om jou, en al die mensen in deze ruimte zijn hier niet alleen aanwezig om het jou naar je zin te maken. Stel je niet zo aan.”

Als er een God zou zijn, dan runt hij zijn onderneming op een aparte manier.
God lijkt een harde zakenman, hij levert zijn producten, alle schepsels op deze aardkloot, zonder een goede garantie. De meeste producten gaan kapot voor de economische levensduur verlopen is, hetzij door ziektes, schade, of de producten maken zichzelf kapot. En verzekeringen worden alleen afgesloten voor in het hiernamaals.

Heeft hij dan nooit van een Service Level Agreement gehoord?

Vervolg van het alweer lang gevonden schrift in “Nostalgie”. Zonder dit eerst te lezen begrijp je er geen fluit van.

…
“Na dik een kwartier lopen kwam ze bij het bospad. Ze wist dat hier een maand geleden een meisje ontvoerd is. Waarom liep haar moeder haar dan alleen gaan? Haar moeder vond dat een meisje van zestien wel op haar eigen kon passen. [fout!, red.] Maar je kon maar nooit weten, dus heeft zij een zelfverdedigingscursus gedaan. Halverwege het bospad was het al helemaal donker. En opeens had ze het gevoel dat ze bekeken werd. Ze dacht dat ze iets zag bewegen, ze hoorde iets ritselen. Ze keerde zich met een ruk om en …

Tot haar opluchting was het gewoon een egel die net actief was geworden. Even had ze het gevoel dat haar maag in haar keel zat, maar daar had ze geen tijd voor, want ze voelde zich even gewichtloos en het was of haar maag tintelde. Het duurde maar even, maar voor Dorothy leek het wel een eeuwigheid. [te strakke broek? red.] Vervolgens kwam ze met een harde klap neer op de grond.”

Geweldig, zo jong en dan al een beetje bedorven. Ik heb dat hele schrift met een grote glimlach doorgebladerd. Zoiets zo jong vastleggen is echt goud waard.

En dan nu, ruim 10 jaar later, ga ik misschien proberen het stoffige geschrift aan te vullen. Eens kijken of ik er na een decenium er nog zo over denk.

Dit is het dus geworden. Zelf ben ik wel aardig tevreden over het resultaat, maar daar kunnen meningen (uiteraard) over verschillen. Daarom nodig ik iedereen uit om te stemmen in het stemfrutje.

Nu rest nog het overzetten van alle oude versie 1 meuk.

Op naar de 2 jaar.

Wat weinig mensen weten is dat er op dit moment driftig gewerkt wordt aan een heuze omkat van deze site, Craftman versie 2. De reden is eigenlijk omdat ik de huidige vormgeving en frutbare dingen zat werd (en sommigen misschien met mij). Ook bestaat de log nu al meer als een jaar. Daarom heb ik Photoshop weer uit het CD-rekje geplukt en ben ik een nieuwe motor in het Craftman-logapparaat aan het heisen. Binnenkort geef ik een deadline, beloofd.

Nu kan het ook nog zijn dat de trouwe lezers zelf ideeën of tips hebben. Als dat zo is lees ik dat graag na in het reactiefrutje of emailfrutje.

Sommige loggers waren vanochtend om 8.30 alweer in Amersfoort, om nog wat op te halen wat zij vergeten waren mee te nemen na de afgelopen loggersmeeting. Wij noemen geen namen.

Tijdens de logmeeting-aftermath gisteren waren sommigen het erover eens om ook maar eens een kliekje te vormen. Als je geen uitlaatklep hebt wordt het loggen soms maar saai. Online afzeiken is veilig afzeiken, dus na eventjes brainstormen kwam webkim op het geweldige concept oor-log. Gelijk registreren en hakken maar. Dat ging dus niet zo makkelijk omdat iemand al brood zag in deze krachtterm. Stelletje conceptverkrachters!

Naar een logmeeting in Amersfoort gaan is een ding, ervan thuis komen is een compleet ander verhaal. Na zes uur meet-en en greet-en was het voor Emiel en mij weer thuis om naar huis te gaan. Terug naar de parkeergarage, wat een van de weinige bleek te zijn die ’s avond’s dicht gaat. Die auto staat er dus nog wel even, tot overmorgen acht uur om precies te zijn. Na even achter onze oren gekrabt te hebben, besloten we maar met het openbaar vervoer te gaan.

Dat lukte moeizaam, maar uiteindelijk wel op de plaats van bestemming aangekomen. Ik moest alleen nog even mijn fiets ophalen die ik had gestald in de bewaakte achtertuin van een maat van me. Bleek die ook op slot te zijn. De toon was gezet, en na twee keer zonder resultaat gebeld te hebben besloot ik de wandeltocht van ruim een uur maar in te zetten. Na een kwartier met wat gemompel en gegrom gelopen te hebben, word ik ineens gebeld door die maat van me. Hij zat bij z’n vriendin en zou eraan komen om die poort van het slot af te doen. Ik weer teruglopen.

Na een kwartier was hij er, maar hij was z’n sleutel vergeten. Dus wij scheurden weer even heen en weer, ontgrendelen, stuk fietsen en voila, loggen maar weer. Want het was een leuke meeting, en Eline, Bas en Kim waren er ook nog bij toen wij met een sip gezicht voor die dichte garagedeur stonden. Nu kan ik er de humor ook wel van inzien.