Craftman

Mijn 100e poging. Alweer 99 stukjes zijn hiervoor voorbij gevlogen sinds ik deze site in het leven heb geroepen, en dat is ook al bijna een jaar geleden. Tering wat gaat de tijd hard. 100 is ook een mooi getal om eens terug te kijken, wat is er veranderd sinds nummer 1. Er is veel veranderd. Geforceerd door de muziek van toen en momentopnames weet ik weer waar ik me toen over opwond, waar mijn prioriteiten lagen en in wie ik me interesseerde. In een jaar tijd kan niet zo veel veranderen zou je misschien zeggen, inderdaad soms gebeurd er niet veel in een jaar wat je zo beinvloed, maar opeens komt er een jaar waarin opeens de koers die je vaart een hele wending krijgt. En dat zijn bijna nooit gebeurtenissen die je ver van tevoren aan ziet komen, maar toevalligheden of last-minute beslissingen die zo ingrijpen. Het valt moeilijk uit te leggen, maar er is een bepaalde rust over me heen gevallen, maar tegelijkertijd ook een angst.

Het ging allemaal zo soepeltjes het afgelopen jaar, overal waar ik mijn volle aandacht op richtte, krijg ik voor elkaar. Mijn studententijd is voorbij en nu word ik de sleur ingeworpen, en ergens heb ik daar nog helemaal geen zin in. Ik ken de mensen wel, die al een aantal jaar werken. Het werk neemt een steeds centralere plek in, en buiten het werk wordt nog eens gewerkt aan een eigen huur- of koopburcht met daarin de bijbehorende design-spullen en een kemakeur keuken. De sociale contacten zwakken af tot binnen de werkvloer of huismuren. Alle aandacht gaat naar je metgezel, hypotheek, overwerk en pensioenregeling. Als de tot kennissen gedegradeerde vrienden op bezoek komen, gaat het over de babykamer, leaseauto of de nieuwe keuken.

Wat heb ik hier een hekel aan. Ik ben hier nog helemaal niet klaar voor, al worden de verwachtingen wel een steeds groter juk. Ik hou van onzekerheid, maar in deze regelcultuur ben je dan een dropout. Pech dan.

Terug naar de log. Bijna een jaar geleden begon ik een log eigenlijk vanwege een andere logger (credits!). Ik had rond die tijd veel onvrede. En per ongeluk kwam ik op zijn log en daar stond heel zijn klaagzang op internet, voor iedereen beschikbaar. Het interesseerde hem niet hoe mensen het zouden opvatten, hij deed het gewoon. Feit en fictie door elkaar heen als dekmantel. Ik vond geweldig en dit schrijvend uiten lag mij ook wel, alleen deed mijn censuur mij de das om. Ik had geweldige stukken geschreven, en op het laatste moment toch maar niet online zetten. Wat er dan wel opkwam waren onpersoonlijke grappen en algemeen geaccepteerde meningen. Het was niet zo makkelijk als ik dacht.

Langzamerhand kwam daar dan toch verandering in, de zelfcensuur kroop weg en iets meer extremere meningen kwamen boven tafel. Anoniem schreeuwen is toch de meest veilige manier van beeldvorming. Geweldig vond ik het op een gegeven moment.

Maar nu is het een beetje weggezakt, die behoefte. Waarom weet ik niet, maar het loggersbloed is er nog niet uit. Ik zal gewoon weer die virtuele pen proberen op te pakken en trachten het vertrouwen terug te winnen van mijn selecte groep lezers.

Feit en fictie door elkaar heen. Alsjeblieft.

Ik kan mijn oplettende lezers ook niets wijsmaken. Ik heb inderdaad het fameuze proggie Harry-pad (available at your local Craftman site soon!) gebruikt om dat Haagse spul eruit te prakken. Maar het geeft wel een bepaalde flair aan de log moet ik zeggen. Dus vooruit, nog eentje dan:

Kom ik laast in de laukale snackbar, staat dat wèf achtâh de taunbank me toch glazig an te stare. Heppik wat vajje an ofzau megaul tiefuswèf! En nu je daah toch allein maah staat te soppe, doe mèn een braudje è met ù. Met een flinke kleddâh! Nu maah eivetjes wache dat die daus in beweiging komp. Waah hale ze die figure ègelijk vandaan, zien r allemaal ùit alsof met die gluive van ze handmatag die frikandelle ontdauien. Allemaal laupende spegmabanke zèn ut. En in De Haag is een grogwèf auk gewaun een grogwèf. Gemeinschappeilijke spaarpotte zèn ut, waah iederein om de zauveil tèd iets in dauneâht.

Zo èndelijk klaah en wat denk je, nie te vreite! Alsof ze haah ège ongesteldhèd op dat braudje hep laupe smeire. Hieâh wogt dus nie voâh betaald, gewaun weglaupe. Auk fèn!

---

Bovenstaande tekst heb ik uitgepoept gekregen toen ik dit ABN-stukje invoerde:

Kom ik laatst in de lokale snackbar, staat dat wijf achter de toonbank me toch glazig aan te staren. Heb ik wat van je aan ofzo mongool tyfuswijf! En nu je daar toch alleen maar staat te soppen, doe mij een broodje ei met ui. Met een flinke kledder! Nu maar eventjes wachten dat die doos in beweging komt. Waar halen ze die figuren eigenlijk vandaan, zien er allemaal uit alsof met die gleuven van hun handmatig die frikandellen ontdooien. Allemaal lopende spermabanken zijn het. En in Den Haag is een grogwijf ook gewoon een grogwijf. Gemeenschappelijke spaarpotten zijn het, waar iedereen om de zoveel tijd iets in doneert.

Eindelijk klaar en wat denk je, niet te vreten! Alsof ze haar eigen ongesteldheid op dat broodje heb lopen smeren. Hier wordt dus niet voor betaald, gewoon weglopen. Ook fijn!

---

Nou dat is toch niet helemaal hetzelfde, preutse Algemeen Beschaafd Nederland, afschaffen maar.

Vo�h de afwisseling leik ut me wel g�nig om is in reigiaunaal vakjargon te �hwehoere. En dan z�h ik wille beginne om een e�hder stukkie te vetale zaudat dat in Duh Haag auk een beitje fatsoenlijk te leize valt. Komp tie:

Vo�htaan een natiaunale vlag mei op verkansie, ben ik auv�h �it. Dit raad ik iedere vr�gezelle gas an die deize zaum�h naah de Sal�h-achtage bestemminge gaat. Zaudajje die zorgvuldag auv�h ut hauf vajje pas gesco�hde grogw�f ken plaatse. En dan as een bezeitene gaan nuike vo�h ut vadegland. Dat noem ik pas vr�h�d van meinings�iting!

Zau dat l�k ter al me�h op, en as mense dit nie bevalle kunne ze de chaulera geniete. Kap n�h!

Aan alles komt een eind, en ook bijna aan mijn vakantie op dit prachtige eiland. We gaan morgen wat dikkopschildpadden bezoeken, wat echt een must is voor commerciele attractiehunter. Ik heb echt een toffe tijd gehad hier, en de grootste verrassing was dat Laganas ook een bruisend uitgaansleven kent. Ik had een pittoresque visserseilandje verwacht, zoals in de brochure staat maar de Engelsen en Zweden weten er een rumoerige bende van te maken. En ik heb me ook wel vermaakt in de late uurtjes. Alleen sommige Engelsen weten niet van ophouden. Doortanken totdat je knockout op het asfalt ligt met je hoopje spaghetti netjes ernaast gelegen. Even ambulance bellen en alles is weer de oude. Ik ga weer verder, internetten gaat hier per minuut.