Craftman

Ik kon het toch niet laten, even een stukje vanuit het zonnige Zakynthos. Het is hier goed te doen, misschien een beetje te warm, m’n vingers glijden bijna van de toetsen af, maar ik heb niks te klagen. Zakynthos is in een paar jaar van een klein vissers-eilandje opgetrokken naar een bedrijvige toeristenfabriek. En dat is ook te merken aan de mentaliteit van de mensen hier. Alles gaat hier nog rustig aan, maar dat is ook wel nodig in de middaguren.

Maar je ziet toch dat de lokale bevolking zich aardig heeft aangepast aan de vreemde mensen met het grote geld, uit alles wordt geprobeerd om een slaatje te slaan. Zelfs als de toeristen er zelf niet om vragen. Zo probeerde gister een toen nog vriendelijke meneer zijn donuts aan mij en m’n vriendin te slijten. Met een mandje donuts lonkte hij ons, en nieuwsgierig als ik ben, ging ik eens even buurten. Hij douwde gelijk 4 donuts in onze handen, niet zeggend hoeveel ze kosten. Mijn vriendin dacht gelijk ‘wat aardig’ en nam een stevige hap. Zelf omarmde hij mij als z’n eigen zoon. Hij kwam zo vriendelijk over dat de schijn ervan af droop. Ergens klopt er iets niet. En acht euro voor een paar donuts is ook wel iets te veel. Dus ik wilde ze allemaal teruggeven, maar had er nog wel eentje betaald. Het is ook overal hetzelfde.

Sommige mensen stellen zich vrij afstandelijk op. Sommige hebben dat door en sommige niet, maar het is vaak gewoon de houding waar die mensen zich het prettigst bij voelen. En soms hebben ze dat nog niet eens door.

Af en toe moet je toch gewoon de gok wagen. Als je onvolkomenheden en teleurstellingen kosten wat het kost wil ontwijken, moet je je consequent heel afstandelijk blijven opstellen en dan fiets je je hele leven voorbij zonder iemand echt te kennen.

Wat ik nou weer ben tegengekomen.. Er hebben toch wat vreemde figuren rondgelopen op deze aardkloot. Moet je deze meneer eens aanschouwen. Het is wel niet netjes om je te vermaken ten koste van andermans onvolkomendheden, maar nieuwsgierigheid is mens eigen.

En hij was uiteraard niet de enige, hier is de rest van de meute prettig gestoord:

The Freaks Come Out

Al surfend kom je aardig wat tegen op weblogs, theorieen en meningen genoeg. Maar zo af en toe springt er wel eens een kreet bovenuit. En dan wil ik die toch even aanhalen.

“Wat een wereldje. Loggen. Ze zitten met zijn allen zwijgend om een tafel en af en toe roept er iemand heel hard “KUT”. Dan wat beweging, druk door elkaar heen lopen, aan elkaar ruiken en dan snel weer om de tafel.” - Nanet

Een paar vragen blijven toch wel hangen.. Geheime uitlaatklep van Roel & Roel? Of zou het de vrouw van een van de Roels zijn? Toch even mijn neus te ruiken leggen wat er mis zou kunnen zijn..

Ladies and Gentlemen of the jury, your votes please… Voor de volgende award, namelijk voor de best bezochte weblog door loggers zelf, van de afgelopen drie maanden:

En toen ben ik maar afgereisd naar het platteland om daar meningen uit te wisselen over allerdaagse onderwerpen. Ik wilde namelijk onderzoeken in hoeverre ze daar denken over zaken die hier in de stad voor normaal aangenomen worden.

Hierbij wil ik een nieuw terugkerend thema introduceren, met als eerste aflevering:

In Gesprek Over: Kontneuken

Het is eigenlijk zover, het titeltje mag toegevoegd worden. Na maanden intensief zwoegen en stressbuilding was vanochtend het juk van m’n schouders. Een uur gevuld met presenteren en het vuur aan mijn schenen leggen kan ik vol trots zeggen dat ik er vanaf ben.

Wat ik nu ga doen? Eerst even ontzettend genieten van mijn pas vergaarde rust en nog een keer intensief op vakantie. En voor de 40 jaar daarna heb ik nog even de ‘manana’ instelling.

Kut, nu moet ik even snel het domein ‘www.ingcraftman.nl’ aanvragen, ben zo terug.