Craftman

Mensen vinden het altijd leuk om te klagen, dat is zeker. Maar waarover je het dan zo zwaar hebt, dat verschilt nogal. En vooral met het aantal jaar dat je op deze aardkloot rondloopt. Als je nog tuimeling bent, is je ergste zorg wanneer je weer aan de tiet van je ma hangt. Word je wat ouder dan is je grootste zorg dat je je eigen gewicht in Lego om handen hebt. Kom je net met je gloednieuwe leren tas in de brugklas, is het die schriftelijke overhoring Duits. Je hele wereld bestaat uit de derde naamval. Vervolgens zie je wat klasgenoten speeksel uitwisselen en dan denk je, hoe kom ik nou weer aan zo’n vrouwelijk schepsel. Vooral als je harses vol zit geplant met acne. Tja, op deze leeftijd zijn meiden officieel niet stom meer, dus moet je er ook maar aan gaan beginnen, anders hoor je er weer niet bij.

Zoenen is leuk, maar op een gegeven moment wil je meer. En op de leeftijd van vijftien zomers is het hoogst haalbare bij een meisje het vingeren met de broek aan. Zorgelijk. Als je achttien bent hoor je er echt niet meer bij als volledig in die oester gebungejumpt hebt. Heb je dat dan eindelijk achter de rug, zijn er even geen zorgen meer. Totdat je je gaat afvragen wat die uitgedunde plek op je hoofd is, terwijl je ex-vrouw net je halve bankrekening meegenomen hebt omdat je je tasemans niet binnen kon houden. Maarja, je secretaresse vroeg er ook om met haar wiegelheupen. Je had geen keus.

Decennia gaan voorbij en op een gegeven moment sta je in de rij voor de disco en je maakt je ontzettend druk waarom je niet naar binnen mag. Je hebt toch geen sportschoenen aan. Na enig denkwerk kom je erachter dat je looprek de metaaldetector activeerd. Die had je gisteren nog niet bedenk je je net. “Kom maar opa, we brengen je weer even terug, je bent een beetje in de war”. Wat nou in de war, ik kan nog perfect de derde naamval vervoegen. Maandag is de overhoring.

Geplaats in categorie Kronkels. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.