Craftman

Ik moet weer inkomen. Schrijven is als fietsen, je zal het nooit verleren, maar je moet wel weer even wennen als je het lang niet meer doet. Maar de afgelopen tijd was het leuke er even vanaf voor mij. Als een verplichting klopte ik dan soms maar de instant geinstukjes op die de mensen leuk vinden om te lezen. Dat is vanaf nu dus lekker boeien, alleen maar stukken die ik de moeite waard vind om te posten. Dan maar weer onder het afgezaagde mom van ‘mijn eigen ding doen’.

Ik zie mijn log ook in eerste instantie als een soort tijdcapsule waarop in mijn gedachten spui die in het koppie van deze begin-twintiger rondzwerven. Kan ik later weer eens met die leuke nostalgische gevoelens teruglezen hoe ik uitbundig heb nagedacht over neuken, schaamhaarloosheid, navelpluis en mijn eeuwige afkeer tegen grogwijven (waarvan ik nog steeds heilig overtuigd ben dat dat 3 paar lippen zijn met een lichaam er omheen).

Schrijven is ook als neuken, hoe langer je het niet meer doet, hoe wilder de fantasieën zijn die door je hoofd heen spoken. Schrijflust, dat is groggen met ontdopte pen. Ik heb er weer zin an.

Geplaats in categorie Reflectie. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.