Craftman

Na drie maanden Webgroggen is het tijd om wat statistieken te geven, de aftrap met de logaholic-award:

Met de felicitaties van Craftman en Emiel.

Iets wat speelt bij veel mensen, werken ze om te leven of leven ze om te werken?

Veel mensen rennen hun eigen leven voorbij met hun zoektocht die vaak (onbewust) door andere mensen is opgelegd. Je wordt geacht om je nuttig te maken voor de maatschappij, uitgedrukt in geld. Je wordt geacht om zo snel mogelijk school na school de leerstof te absorberen. Geen tijd om te reflecteren, want de volgende beslissing moet alweer genomen worden.

Ergens wel begrijpelijk omdat anders een samenleving (volgens mij niets meer dan een door de mens gecontroleerde chaos) geen stand houdt, en vooral niet in een land als Nederland met hoge sociale en economische prestaties. Eigenlijk zijn dit meer ‘verwachtingen’, want het kan ook met minder en zo blijft er meer tijd over om eens om je heen te kijken en goed beseffen wat je nu hebt en later zal missen.

De balans zal voor ieder anders uitslaan denk ik, maar ik weet van mezelf dat ik persoonlijk geluk ver boven geld, carriere of andere kapitalistische verwachtingen zet.

Mijn reden voor het plaatsen van deze droge stof? Het is weer tijd voor een volgende beslissing.

Mijn afstudeerverslag doet me bijna de das om, maar ik worstel gewoon door. Woorden prakken, zinnen genereren, goedpraten, afzeiken. Hoort er allemaal bij, bij een goed verslag.

Mensen vinden het altijd leuk om te klagen, dat is zeker. Maar waarover je het dan zo zwaar hebt, dat verschilt nogal. En vooral met het aantal jaar dat je op deze aardkloot rondloopt. Als je nog tuimeling bent, is je ergste zorg wanneer je weer aan de tiet van je ma hangt. Word je wat ouder dan is je grootste zorg dat je je eigen gewicht in Lego om handen hebt. Kom je net met je gloednieuwe leren tas in de brugklas, is het die schriftelijke overhoring Duits. Je hele wereld bestaat uit de derde naamval. Vervolgens zie je wat klasgenoten speeksel uitwisselen en dan denk je, hoe kom ik nou weer aan zo’n vrouwelijk schepsel. Vooral als je harses vol zit geplant met acne. Tja, op deze leeftijd zijn meiden officieel niet stom meer, dus moet je er ook maar aan gaan beginnen, anders hoor je er weer niet bij.

Zoenen is leuk, maar op een gegeven moment wil je meer. En op de leeftijd van vijftien zomers is het hoogst haalbare bij een meisje het vingeren met de broek aan. Zorgelijk. Als je achttien bent hoor je er echt niet meer bij als volledig in die oester gebungejumpt hebt. Heb je dat dan eindelijk achter de rug, zijn er even geen zorgen meer. Totdat je je gaat afvragen wat die uitgedunde plek op je hoofd is, terwijl je ex-vrouw net je halve bankrekening meegenomen hebt omdat je je tasemans niet binnen kon houden. Maarja, je secretaresse vroeg er ook om met haar wiegelheupen. Je had geen keus.

Decennia gaan voorbij en op een gegeven moment sta je in de rij voor de disco en je maakt je ontzettend druk waarom je niet naar binnen mag. Je hebt toch geen sportschoenen aan. Na enig denkwerk kom je erachter dat je looprek de metaaldetector activeerd. Die had je gisteren nog niet bedenk je je net. “Kom maar opa, we brengen je weer even terug, je bent een beetje in de war”. Wat nou in de war, ik kan nog perfect de derde naamval vervoegen. Maandag is de overhoring.

Mag ik van u, van de categorie ’schietgaten in lunchrooms’, de ‘Jacqmotte’? Verrek, die heb ik nog ook. Bijna een kwartet, de spanning is om te snijden.

Ik moet weer inkomen. Schrijven is als fietsen, je zal het nooit verleren, maar je moet wel weer even wennen als je het lang niet meer doet. Maar de afgelopen tijd was het leuke er even vanaf voor mij. Als een verplichting klopte ik dan soms maar de instant geinstukjes op die de mensen leuk vinden om te lezen. Dat is vanaf nu dus lekker boeien, alleen maar stukken die ik de moeite waard vind om te posten. Dan maar weer onder het afgezaagde mom van ‘mijn eigen ding doen’.

Ik zie mijn log ook in eerste instantie als een soort tijdcapsule waarop in mijn gedachten spui die in het koppie van deze begin-twintiger rondzwerven. Kan ik later weer eens met die leuke nostalgische gevoelens teruglezen hoe ik uitbundig heb nagedacht over neuken, schaamhaarloosheid, navelpluis en mijn eeuwige afkeer tegen grogwijven (waarvan ik nog steeds heilig overtuigd ben dat dat 3 paar lippen zijn met een lichaam er omheen).

Schrijven is ook als neuken, hoe langer je het niet meer doet, hoe wilder de fantasieën zijn die door je hoofd heen spoken. Schrijflust, dat is groggen met ontdopte pen. Ik heb er weer zin an.