Craftman

Ex-en zijn rare schepsels. Tenminste, vanaf het moment dat ze ‘Ex-en’ genoemd worden. Daarvoor zijn ze heel toegankelijk en denk je ze aardig te kennen, maar dan word je aardig met je neus in de feiten gedrukt. De muren en andere zelfbeschermings-wering die je in al die tijd heb geprobeerd af te breken, staan er opeens weer, hoger dan ooit. En dan kom je zo iemand, meestal totaal onverwacht, weer tegen en dan ga je er weer tegen praten. Het is al een tijd geleden dus al het niet-rationele is al af en dan zou je toch verwachten om weer eens een conversatie te kunnen voeren.

Net niet. Na het standaardpraatje, dat globaal weergeeft hoe het nu gaat en wat je nu doet worden de littekens weer opengereten. Waarom is het zo gegaan? Hoe hard ook geprobeerd wordt, steeds wordt er geëindigd in dezelfde cirkel van vragen. Vermoeiend.

Geplaats in categorie Reflectie. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.