Craftman

Voortaan een nationale vlag mee op vakantie, ben ik over uit. Dit raad ik iedere vrijgezelle gast aan die deze zomer naar de Salou-achtige bestemmingen gaat. Zodat je die zorgvuldig over het hoofd van je pas gescoorde grogwijf kan plaatsen. En dan als een bezetene gaan neuken voor het vaderland. Dat noem ik pas vrijheid van meningsuiting.

Deze jehova getuige kwam dus een keer de boodschap brengen. Het was een hardnekkige die zelfs geen kik gaf toen de deurpost voor de vijfde keer zijn hand beklemde. Toen gaf ik het maar op en bood hem een bak koffie aan.

Dit is nu alweer een aantal jaar geleden en vele scherven en brokken verder weet ik dat als ik op mezelf woon en hem op bezoek wil hebben, ik op z’n minst alles van plastiek moet aanschaffen. Zoals het spreekwoord gaat: Joep brengt zeven jaar scherven. Joep is tevens iemand die het asfalt van dichtbij kent als geen ander en grote affiniteit heeft in de omgang met vrouwen. Tijdens de ritjes naar een nabij gelegen gehucht werd altijd meer wijsheid opgehoest dan vier gekken kunnen vragen.

Dat je nog maar een ouwe lul mag worden. En geen vreemde pakjes openen de komende tijd, je weet maar nooit.

Het blijft vandalisme, maar wel op een sublieme manier. Ik ben trots dat ik deze foto mocht nemen. Hoe subtiel, hoe stijlvol hebben ze de lunchroom ‘Zin’ omgebouwd tot een pamflet. Het oubollige naampje ‘Zin’, het losjes gekladde ‘loos’ erachter en het gesymboliseerde geweld eronder. Nu nog zo’n lieveheersbeestje eronder pleuren en zendtijd geven. Gaaf. Een stift en twee kogels is alles wat je nodig hebt.

ROTTERDAM - Kantorencomplex Delftse Poort met daarin het hoogste kantoorgebouw van Nationale-Nederlanden in het centrum van Rotterdam is maandagmiddag omstreeks half vijf geëvacueerd. Volgens de politie is er brand in vuilcontainers in de technische ruimte op de 23ste etage van de kleinste toren. Eerder werd uitgegaan van een explosie in een elektriciteitsvoorziening.

Dit kopte Nu.nl. Arie stond erbij en keek ernaar, de ramptoerist in hem overheerste. Weliswaar te laat, maar dat mag de pret niet drukken.

Ex-en zijn rare schepsels. Tenminste, vanaf het moment dat ze ‘Ex-en’ genoemd worden. Daarvoor zijn ze heel toegankelijk en denk je ze aardig te kennen, maar dan word je aardig met je neus in de feiten gedrukt. De muren en andere zelfbeschermings-wering die je in al die tijd heb geprobeerd af te breken, staan er opeens weer, hoger dan ooit. En dan kom je zo iemand, meestal totaal onverwacht, weer tegen en dan ga je er weer tegen praten. Het is al een tijd geleden dus al het niet-rationele is al af en dan zou je toch verwachten om weer eens een conversatie te kunnen voeren.

Net niet. Na het standaardpraatje, dat globaal weergeeft hoe het nu gaat en wat je nu doet worden de littekens weer opengereten. Waarom is het zo gegaan? Hoe hard ook geprobeerd wordt, steeds wordt er geëindigd in dezelfde cirkel van vragen. Vermoeiend.

Het gaat de goede kant op. Amerikaanse tienermeisjes zouden volgens een nieuwe campagne massaal naar Nederland moeten komen om met onze jongens te neuken. “Dutch sex is safe sex” is de leus van de campagne gesponserd door de Amerikaanse overheid.

Ja hoor, het is weer lente. Je merkt het aan de kleine allerdaagse dingen, en dan vooral buiten. Vanuit het niets zijn ze dan weer tevoorschijn gekomen. Wulpse meisjes gehuld in florisante allesverhulde topjes. Ze verraden hunzelf met hun drachtige loopje. Je vraagt je soms echt af waar ze toch allemaal ’s winters opgeslopen zitten, maar opeens zijn ze er dan toch weer zodra het kwik weer een opkikker krijgt. Gevoed door de zon verspreiden ze de schijn dat de kans groot is dat ze binnenkort weer kunnen werpen. Alleen wie oppervlakkig is kent zichzelf, denk ik maar weer.

Het is weer grogwijven-tijd!

Er is blijkbaar geen ruimte meer voor anders-denkenden. Ik was het niet eens met zijn politieke opvattingen, maar dat was juist het mooie; dat mensen andere gedachtegangen erop kan nahouden als dat de massa vind dat je moet hebben. En vervolgens aan de kaak wordt gesteld met woorden. Niet met kogels. Ik denk dat ik in een bananenrepubliek woon.

Goed, weer terug, en dan. In plaats om te verantwoorden waarom ik nu weer niets heb volgeklad de afgelopen tijd, wil ik het eens gaan hebben over de zaken in en buiten de log. Buiten de log was er meer te zoeken, dat was wel duidelijk. Laatste update was de viertiende april, dus die Craft moet wel wat rondgesjouwd hebben. Waar. Want zo in deze laatste fase van mijn studie zijn er nog al wat keuzes te maken. Keuzes waar je eerst nooit bij stilstaat. Want het altijd geruststellende “zie ik later wel” gaat even niet meer op; na anderhalf decennia van schooldeur tot schooldeur te hebben gehost houdt het nu op en moeten er knopen doorgehakt worden. Werken, doorstuderen, Craftmobiel, vier muren en reizen staan er op de kieslijst.

Ik heb maar besloten om dit rijtje achterstevoren af te werken. En ik ben al aardig op weg. Er zijn reisjes geregeld en de vier muren staan al zo’n beetje klaar. Dit vind ik ergens toch weer een prestatie van mezelf, meestal als ik begin met zaken regelen eindig ik weer met een enorme kater in de goot.

Update part 1 zal ik maar zeggen.