Weer die kuttelefoon. Je wordt er helemaal gek van, dat gerinkel ratelt tot aan het bot. Binnen nu en afzienbare tijd rammelt dat onding gewoon met een rotklap de recyclebak in.
De meest gestelde vraag door de telefoon is met stip “Waar zit je?”, niet eens “Hoe is het nou met je, lang niet gezien..bla” Laatst deed iemand een poging om erachter te komen waar ik gelokaliseerd was. Maarja ach zei ik, wat denk je zelf drol, dit is een vast lijn. Gewoon KPN met een draadje. Gelijk opgehangen ook, die kan verder toch niks nuttigs meer te melden hebben.
Of laatst in de trein, lekker rustig op de terugweg van een avondje goed draadjesvlees eten. Doorsnee homeboy aan de overkant, niets aan de hand, hij zat alleen een beetje verpauperd voor zich uit te kijken. Gaat er opeens een telefoon. Hij werd opeens helemaal spastisch, ging gelijk rechtop zitten met de handen gretig graaiend naar die rechthoekige slavendrijver. En achteraf was het zijn telefoon niet eens die afging. Dan ga je pas af. Die gast had gewoon vijf minuten nodig om de adrenaline weer uit zijn bloed te krijgen.
Al zit je midden in een gesprek, gaat de telefoon dan is de conversatie afgelopen. Geen discussie mogelijk. Zinnen worden afgebroken, woorden worden ingeslikt en de telefoon moet nu opgenomen worden. Anders breekt de cholera uit. Dat vind ik toch een beetje vreemd.
Volgende keer als iemand “Waar zit je?” vraagt, antwoord ik gewoon: “Tot hier.”
-”Wat?”
“Het zit me tot hier”.