Craftman

Er lopen behoorlijk veel pijnlijke mensen rond. Mensen die overal tegenaan schoppen, die andere altijd overal de schuld van geven. Wat heb ik een hekel aan dat soort mensen. Zodra je zegt dat zij ook wel eens ergens schuld aan kunnen hebben, raken ze in een soort van spastische woedeaanval en beginnen je te overtuigen dat dat echt niet klopt. En dat je overigens een klootzak bent. Wie proberen ze nou te overtuigen? hunzelf? Ik zou geen haar beter zijn om te zeggen dat het neurotische dwangmongolen zijn, dus ik ga dat soort mensen proberen te begrijpen.

Stel je bent een delinquent. Je hebt er niet om gevraagd, maar een combinatie van dyslexie, een moeder die je er constant aan herinnert dat je geboorte ‘een vergissing’ was, en de kennismaking met een hartelijke groep mensen die auto’s stelen, heeft je gemaakt tot wat je bent. Je hebt geen televisie, want die kan je niet betalen. Dus breek je bij mensen in en gapt hun toestel. Als ze thuiskomen hebben ze het afschuwelijke gevoel dat ze zojuist zijn verkracht.

Op een dag, midden in een inbraak, besef je dat de vrouw des huizes nog thuis is. Ze komt de kamer binnen. Even kijken jullie elkaar aan. Je denkt dat je haar zou kunnen verkrachten. Maar dan zou je haar moeten vermoorden, zodat ze je niet kan identificeren in een confrontatie bij de politie. Je bedenkt je en holt zo snel mogelijk het huis uit. Over een paar jaar zul je verbitterd en doorgedraaid zijn om die verkrachting door te zetten.

Natuurlijk draag je een hoop pijn mee. Maar je zult die pijn je leven lang aan anderen opdringen.

Geplaats in categorie Kronkels. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.