Craftman

Iedereen heeft een duistere kant. En meestal is dat een kant die je goed verborgen houdt. Sommigen weten nog niet eens van zijn bestaan af; de deur zit goed en zorgvuldig afgesloten. Sommigen doen moeite om die deur tegen het brute geweld wat zich afspeelt aan de andere kant dicht te houden, beangstigend met het idee wat ze te wachten staan. En dat terwijl iedereen er heilig van overtuigd is dat zij totale controle hebben over hun leven. Is dat wel zo?

Mensen gaan verschillend om met het onbekende achter die hermetisch gesloten deur. In een vroeg stadium wordt bepaald dat die deur nooit, maar dan ook nooit open mag gaan. De route ernaar wordt uit het geheugen geblokkeerd, in de hoop er nooit mee geconfronteerd te worden.

Maar wat als je nou die deur voorzichtig eens op een kier zet, om even te kijken wat daar is. Dan schrik je je even lekker de pleuris en sluit je hem weer ferm. En de volgende keer weer een stukje verder open, voorzichtig. Op een gegeven moment kan je er mee omgaan en dan kan je die deur eventjes openlaten. Laat die duisternis achter de deur maar eens aan je wennen. Laat je nooit verleiden om er te blijven, maar laat je wel zien. Op een gegeven moment is er een soort harmonie en weet je altijd dat je die deur weer veilig kan sluiten mocht die ooit onverwachts open gaan.

Beter als dat je die deur stijf dichthoudt, kosten wat het kost gesloten houden. Verschrikt en schichterig gaan reageren als iemand het er maar over heeft. Taboes. En mocht je er dan toch een keer mee in aanraking komen, weet je je geen raad. De deur crasht open en alle ellende, teringzooi en ander gal overspoelt je geest. Gaat overheersen. Te laat.

Openheid is niet iets wat met andere mensen te maken heeft, maar met jezelf.

Geplaats in categorie Kronkels. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.