Craftman

Iedereen heeft een duistere kant. En meestal is dat een kant die je goed verborgen houdt. Sommigen weten nog niet eens van zijn bestaan af; de deur zit goed en zorgvuldig afgesloten. Sommigen doen moeite om die deur tegen het brute geweld wat zich afspeelt aan de andere kant dicht te houden, beangstigend met het idee wat ze te wachten staan. En dat terwijl iedereen er heilig van overtuigd is dat zij totale controle hebben over hun leven. Is dat wel zo?

Mensen gaan verschillend om met het onbekende achter die hermetisch gesloten deur. In een vroeg stadium wordt bepaald dat die deur nooit, maar dan ook nooit open mag gaan. De route ernaar wordt uit het geheugen geblokkeerd, in de hoop er nooit mee geconfronteerd te worden.

Maar wat als je nou die deur voorzichtig eens op een kier zet, om even te kijken wat daar is. Dan schrik je je even lekker de pleuris en sluit je hem weer ferm. En de volgende keer weer een stukje verder open, voorzichtig. Op een gegeven moment kan je er mee omgaan en dan kan je die deur eventjes openlaten. Laat die duisternis achter de deur maar eens aan je wennen. Laat je nooit verleiden om er te blijven, maar laat je wel zien. Op een gegeven moment is er een soort harmonie en weet je altijd dat je die deur weer veilig kan sluiten mocht die ooit onverwachts open gaan.

Beter als dat je die deur stijf dichthoudt, kosten wat het kost gesloten houden. Verschrikt en schichterig gaan reageren als iemand het er maar over heeft. Taboes. En mocht je er dan toch een keer mee in aanraking komen, weet je je geen raad. De deur crasht open en alle ellende, teringzooi en ander gal overspoelt je geest. Gaat overheersen. Te laat.

Openheid is niet iets wat met andere mensen te maken heeft, maar met jezelf.

Wat is dat toch tegenwoordig? Mannen die hun schaamhaar scheren, dat is toch alleen wat nichten doen? Vanmiddag in de kroeg is er een steekproef afgenomen, en van de 4 mannen blijken drie (barman incluis) hun balzak zorgvuldig bij te werken. En na doorvraag blijkt ook de okselstreek zorgvuldig bijgewerkt te zijn. Absurd. En als er dan gevraagd wordt om tegenargumenten, is dat meer hygienisch verantwoord. Vervolgens wordt er geopperd door de conservatieven dat een zeepsopje cq shampoo ook de boel goed reinigt. ‘Ja maar’, komen de progressieven in opspraak, ‘tijdens de daad werkt het ook heel verhelderend’. Lariekoek, we zijn toch geen mietjes?

Piep herinnerde me eraan dat we over het fenomeen navelpluis nog niet uitgepraat zijn. Het alomvattende raadsel van het pluisje in je navel is ontmanteld. De waarheid is zelfs, dat een Australier het wonder navelpluis een nieuwe betekenis heeft gegeven. Na enige tijd buikstaren kwam Graham Barker er in 1999 achter dat hij er een hobby bij had, het verzamelen van ‘navel fluff’.

Hij was een fanatiekeling en pakte het gelijk goed aan. Na maandenlang intensief pulken had hij pluis ten grote van maar liefst een tennisbal; 15 gram zwaar. Hij moest wel vaak zijn hobby verdedigen tegenover zijn kennissenkring, maar hij was overtuigd van zijn recht als navelgraver.

Een Noord-Amerikaanse mythe gaat zelfs verder, daarin wordt gezegd dat de mensheid is ontstaan uit een universum van donkere, ondergrondse lagen, waaruit de mens naar boven moesten klimmen. Ze kwamen ter wereld door een klein gaatje in de grond: De Navel Van De Wereld.

Bron: Guinness World Book Of Records

Meer info: The Incredible World of Navel Fluff

Voetnoot: Heb ik nu echt zojuist een stuk gelogd over navelpluis? …

When a man lies,
He murders some part of the world.
These are the pale deaths
man miscall their lives.
All this I cannot bear
to witness any longer.
Cannot the kingdom of salvation
take me home.

- Cliff Burton

Zo heel af en toe vraag ik me wel eens af of sommige mensen wel leven. Loop ik bijvoorbeeld over straat en dan zie ik soms een paar zombies langs lopen die volgens mij niet eens weten dat ze van achteren leven. Op de automatische piloot ofzo, misschien. Alsof ze helemaal verdoofd zijn door het allerdaagse, en helemaal tot zichzelf gekeerd zijn.

Ik begrijp dat soort mensen niet, en zo af en toe heb ik echt de neiging om op zo’n persoon af te stappen en snoeihard ‘LEEF JE NOG?!’ in zijn/haar oor te schreeuwen. Geluidtheapie. Zelfs mensen in coma schijnen alles nog te kunnen horen, dus dikke kans dat zij dat ergens ook wel opvangen. Het kan natuurlijk ook zijn dat ik met mijn bord voor m’n kop er niks van snap en die mensen een ultieme intern walhalla hebben ontdekt. Een soort miniparadijsje van gedachtegoed. En dat dan stiekem voor hunzelf willen houden. Egoistische klootzakken zijn het.

Als de log zo af en toe een beetje saai lijkt, geen paniek.

De neukalizer™ is hier, brengt instant zinnigheid in een site om de boel een beetje op te neuken. Zo gaan logs er ineens toch anders uitzien! -TIP- lees na het wanken van die knop het stukje over de waarheid -TIP-

Neuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker…

Ik wilde het vandaag eens hebben over.. doodgebefde mestkever! anaalridder! aarsontstopper! afhaal-hoer! brintanicht! costa-kut! diepzeekomkommer! gapende gutsgleuf! homofiele eenheid! zwerflul! misneuksel! aarshaarknabbelaar! bilnaadacrobaat! sterrenkijker! aambeienschoffelaar! kontboormajoor! mislukte abortus! procrastinatieslet! zoldersnol!

Ik dank u.

Voor de gehele cursus verwijs ik u door.

Doe dat nou niet, bij een doorzichtig iets zoals beschuitje eten hetzelfde wachtwoord invullen als je hotmail adres. Shit, nu kan ik gewoon email checken van diverse grappige onbekende mensen. Maar wees gerust, ik zal er geen misbruik van maken zoals wachtwoord veranderen, vervelende mail sturen of relaties saboteren.

Beschuitje eten zorgt wel voor dikke pret.

Mensen zijn altijd op zoek naar de waarheid. Is iets wel of niet gebeurd, is iets wel of niet goed. De waarheid is niet onder te verdelen in zwart of wit. Het is een verdwaasde zoektocht in een immens gebied vol grijstinten.

De waarheid is niet enkelvoud, het is ook niet door een persoon te bezitten. Het is gemeenschappelijk goed, de waarheid is van ons allemaal en we mogen allemaal een stukje bezitten. De mensheid als collectief brein bezit de waarheid.

Puzzelstukjes. In een grote legpuzzel. We proberen de stukjes zo goed mogelijk neer te leggen zodat we een overzichtelijk geheel krijgen, en de overige stukjes moeten erbij gefantaseerd worden. Deze resterende stukjes wordt meestal gecompenseerd door vertrouwen. Vertrouwen is de de opvulling van hetgene wat je al weet naar het geheel. Je moet uitgaan van dingen. Axioma.

Oftewel lekker boeien wat de waarheid is. De waarheid is de uitkomst van het carthetisch product van alle waarnemingen, het gewogen gemiddelde van ethisch verantwoorde meningen, het alomvattende geheim van het pluisje in je navel.

Het is ontmanteld, de kroeg Sparetime is de bron van alle hersenspinsels, filosofisch gezwets en voedingsbodem van veel wat hier staat. Ook zijn 80% van de calorieen die ik verbrand heb vanavond, afkomstig uit de gerst en hop van het bier getapt in die toko.

Ik en ander groglid werden direct vriendelijk begroet door de bardame, gevolgd door een glimlachend ‘alweer hier?’, terwijl ze gratieus de hendel van de tap ongevraagd al wagenwijd openzette.

Openingsdialoog:

‘Lekker biertje’ zei ik
-Dat is een feit
‘Feiten bestaan niet’
-Loser
‘Bespaar me je sarcasme’

Dit was het startsein voor een uur durende discussie over feiten en waarnemingen en twee sneltreinen later waren we erover uit dat een feit het gewogen gemiddelde is van alle waarnemingen. Kans bestond toevallig ook niet, ons brein is te simpel om alle details mee te nemen in de waarneming. Dus daarom maken wij modellen om het een beetje snappen en schuiven we alles op de chaostheorie. Lekker makkelijk.

Feiten bestaan niet, en dat is een feit.
Lekker biertje zeg..