Craftman

2001 was een goed jaar. Op school kwam ik erachter dat de dingen niet zo serieus genomen moesten worden en er meer in de Sparetime gehangen moest worden. Jammer dat er drie jaar student zijn voorbij moest gaan om erachter te komen dat er meer van het moment genoten moest worden in plaats van als een zombie die vier jaar proberen vol te maken.

Gelukkig kwam ik er op tijd achter dat je ook van de kleine dingen intens kan genieten en er bleken achteraf meer mensen er zo over te denken. Al dit alles was eigenlijk ontsproten door het ophoesten van het fameuze tarzan-verhaal. Conclusie: maak van je hart geen moordkuil en deze openheid bleek een therapeutische werking te hebben. Voetnoot: zonder de nodige scheut humor zou dit nooit werken.

Moraal van dit verhaal: veelzijdigheid siert de mens.

In 2002 wordt er gewoon verder geborduurd, een hoop plannen, veel Sparetime-momenten en met de gitaar onder de arm door Canada reizen. Chanté!

Geplaats in categorie Reflectie. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.