Craftman

2001 was een goed jaar. Op school kwam ik erachter dat de dingen niet zo serieus genomen moesten worden en er meer in de Sparetime gehangen moest worden. Jammer dat er drie jaar student zijn voorbij moest gaan om erachter te komen dat er meer van het moment genoten moest worden in plaats van als een zombie die vier jaar proberen vol te maken.

Gelukkig kwam ik er op tijd achter dat je ook van de kleine dingen intens kan genieten en er bleken achteraf meer mensen er zo over te denken. Al dit alles was eigenlijk ontsproten door het ophoesten van het fameuze tarzan-verhaal. Conclusie: maak van je hart geen moordkuil en deze openheid bleek een therapeutische werking te hebben. Voetnoot: zonder de nodige scheut humor zou dit nooit werken.

Moraal van dit verhaal: veelzijdigheid siert de mens.

In 2002 wordt er gewoon verder geborduurd, een hoop plannen, veel Sparetime-momenten en met de gitaar onder de arm door Canada reizen. Chanté!

Dit lijkt wel weer gezwets in de ruimte, maar ik zal een serieuze poging wagen om deze prophecy te bewijzen:

Het is niet vreemd als ik roep dat vrouwen geld en tijd kosten, dan krijg je de basisformule:
vrouwen = tijd x geld
Alles wat we doen kost geld, zelfs onze kostbare tijd:
tijd = geld
Uit de twee bovenstaande formules valt af te leiden:
vrouwen = geld x geld = (geld)²

De meest extreme en minder extreme communisten en jehova-getuigen uit amerika zeggen “money is the root of all evil”. Ik ben een extremistische commune jehova, dus geldt:

geld = √evil
Daarom: vrouwen = (√(evil))²

Hierdoor ben ik geforceerd en een soort van sip om te concluderen dat:

vrouwen = evil

Zal ik ook ooit zulke schitterende proza kunnen schrijven:

---

De hemel was een kolossale zwarte deken met gaten erin. Ergens in de verte blafte een hond. Roel en Roel maakten een gezonde vrijdagavondwandeling door de bijna verlaten stad.
Tik tik tik. Hoge hakken en kleine, felle pasjes. Op de stoep aan de overkant van een stil straatje liep een meisje. Roel en Roel staken over. Het was een jong, mollig wicht. Ze stiefelde niet bijster soepel op haar naaldhakken. Hoe was ze er in godsnaam in geslaagd die massa in een kokerrokje te persen?
Roel en Roel tikten haar op de schouder. Ze keek om.
“Wil jij ook wel eens lekker neuken, afzichtelijk varken dat je bent?” klonk het in koor.
Het wicht keek hen beurtelings vragend aan. “Watte?”
“Wat moet dat kosten, een potje neuken?” schreeuwde Roel.
Het kind was te zat om te schrikken. “Wat denk je wel niet? Ik ben geen hoer!”
“Klopt,” antwoordde Roel. “Die zien er een stuk welvarender uit.”
Haar oogkassen vulden zich met airbags. “R… rot op, stelletje smeerlappen. Ik… ik waarschuw jullie.” Het mormel sudderde en rilde. “Ik heb een… een cursus zelfverdediging gedaan.”
“Uit de kleren jij. Roel en Roel gaan je bezwangeren.”
De angst was nu bijna tastbaar. Het kind gilde hysterisch en zette het op een wankelend rennen. Precies op de hoek van de straat verzwikte ze haar enkel en smakte op de grond. Totaal door het lint ging ze. Haar hoofd klapte op het trotoir.
“We hebben je bijna ingehaald!” schreeuwden Roel en Roel haar na.
Een zenuwinzinking nabij krabbelde ze overeind en wankelde de hoek om.
Roel en Roel lachtten met lange uithalen.

---

(link naar post)

---

[update 29-12]
Roel en Roel hebben het nu echt gedaan, ze zijn gehackt. Bedankt, tot ziens en (quote) blijkbaar neuken Roel en Roel nu konijn. Want zoals Roel en Roel zelf altijd zeggen: Het leven kan niet altijd wannunnerteneetie zijn.

Daar gaat ie:

Bedenk steeds dat je uniek bent, zoals iedereen.

Sommige mensen leven omdat het illegaal is ze te doden.

Sla nooit een man met een bril. Sla hem met je vuist, dat komt harder aan.

Als ik de dood overleef, overleef ik waarschijnlijk alles.

Wie het laatst lacht, denkt het traagst.

Nu we toch bezig zijn, moeten we ook eens stilstaan bij het volgende:

Mannen onder elkaar

De zaak in de hand hebben

Iemand in het ootje nemen

Een jaap in je gezicht hebben

Iemand apart nemen

Niet gespoten is altijd pis

Wie de bal kaatst, moet zijn piemel wassen.

wie het eerst komt, wie het eerst paalt

Dit was me toch een partij zinloos geweld…

Er zijn zelfs dingen die je opvalt terwijl je in de spitstrein rijdt. Het begint eigenlijk al als je in de rij staat waar je eerst heel beleefd gaat wachten totdat de mensen uitgestapt zijn; mensen die zichzelf toch koppig als eerste binnen proberen te persen worden meedogenloos tegen het perron gedrukt. Als de eerste mensen binnen beginnen te druppelen begint de procedure. Je ziet de mensen bijna denken:

“Ik zie daar nog vrije zitplaats, als ik nou eens onopvallend daarheen schuifel haal ik het net zonder mijn looppas te versnellen. Shit, zij-van-de-deur-hiernaast eigent net mijn plek in.

Op een gegeven moment zijn de meeste banken gevuld met een persoon, maar dat is nog geen ramp.. Dan maar niet de comfortabele luxe van het stabiele vooruitrij-plekje aan het raam en houdinggevende steun voor een voet, maar de tweederangs plek is nog vrij. Dit is per definitie de diagonaal-rechttegenover-plek, veilig en met voldoende afstand. Nu alleen maar zorgen dat ik uit het gezichtsveld blijf van de mede-diagonaal-reisgenoot. Het moment waar de keuzes gemaakt moeten worden is dan pas aangebroken. Wordt het de makkelijk veroverbare achteruitreis-zitplek aan het gangpad, waar heel nonchalant plaatsgenomen kan worden? Of toch de iets moeilijk bereikbare, plek aan het raam met potentiele houdingsmogelijkheden.. Kut, nee zometeen raak ik een been of knie en moet ik weer gaan communiceren.”

En zo ben ik dan weer aangekomen op het eindstation, de reistijd was weer gevuld met een glimlach over een stukje onbenullig, ongeschreven menselijk gedrag. Volgende keer toch maar weer een Metro pakken…

Meestal ligt zij onder zijn bed. Leeg en opgevouwen controleert zij de onderkant van het bed op oneffenheden en heeft er al een paar gevonden, maar nooit de kans gehad om het te zeggen. Hij is grof, en egoistisch. Hij houdt nooit rekening met haar gevoelens, haar behoeftes.. Kon ze het maar zeggen, zodat hij het kon begrijpen. Angstig bedenkt ze net dat het weer bijna zover is. Zo een keer per week sleurt hij haar onder het bed vandaan en bewerkt haar, reageert op haar af en als hij klaar is smijt hij haar ondankbaar weer terug. Terug tussen het stof, huismijt en de Penthouse Christmas Edition.

Ze krijgt haar wraak nog wel, maar het kon haar eigenlijk allemaal niet zoveel meer schelen. Als dit maar eindigt, eeuwige rust is het enige wat zij nog verlangd. Zij heeft een plan, eindelijk gerechtigheid, alleen nu nog gelegenheid. Ze wacht op die ene dag, de dag dat alles kan.

Ze ontwaakt, het is zover. Rustig en kalm schuifelt ze over de vloer; dit is haar enige kans en het mo�t goed gaan. Ze heeft niet veel tijd, Karel is naar de supermarkt. Langzaam opent ze de klerenkast in de kamer van de ouders van Karel. Het moet goed gaan.

Karel komt terug van de supermarkt en snelt naar school, het is al laat. Ondertussen is de moeder al voorbereidingen aan het treffen voor De Grote Schoonmaakdag, altijd een lichtpuntje in haar leven. Karel’s kamer eerst denkt ze. Het zoemen van de stofzuiger vindt ze altijd fijn, het geeft een zekere rust. Eenmaal onder het bed stofzuigend ziet ze een levenloze arm. Ze duikt op de grond en geeft een ruk aan de arm. Tracy komt moedwillig onder het bed vandaan geschoven aangekleed met moeders favoriete jurk. Een gil klinkt door het hele huis.

Rook komt uit de achtertuin van het gezin. Gezamenlijk staan ze rond de vurige brandhaard, hun schaduwen dansend in de schemering. Er hangt een ijzige stilte, niemand kijkt elkaar aan maar het hele gezin weet dat Karel nu te ver is gegaan. Het zal nooit meer hetzelfde zijn. De geur van verbrand plastic is de laatste herinnering aan Tracy; eindelijk is ze vrij. Eindelijk heeft ze haar eeuwige rust en is haar laatste daad op deze aardse wereld voltrokken. Gerechtigheid.

Zoeken op Craftman levert toch geinige resultaten op: (soms niet helemaal goed gespeld)

Craftman is professional Sound: http://www.craftman.com.pl

Of geinige plankjes http://www.robbins.co.uk/plcraft.htm

Of een een-of-andere mafkees : http://www.golfdepot.co.jp/data/tuneup_craftman.htm

Ten slotte was er laatst iemand zo aardig om me te vertellen wat mijn nickname inhield:
‘Crazy Rokende Aardige Fantasierijke Trotse Medogenloze Angstige Nietsnut’

Aardige??? hoe komen ze daar nou bij.. leugens zijn het, leugens!

Blijkbaar nog een flame uitgelokt.

Zonder flames (als in het woord ‘kritische kijk’) zou de wereld maar een saaie boel zijn, niemand om je scherp te houden, mensen zouden verstikken in elkaars liefheid.

Dus label me niet gelijk als een schreeuwer, ik zie er de humor wel van in. Ha.

Tijdje niets meer te lezen op die log van craft, maar nu dan toch weer een poging. Wat zal ik eens doen? Stukje lifelog?

Ik denk het wel, want ik heb even geen zin in gezwets, filosofische goedpraat of een vet heftig linkdumpje. Waarom? Life is good, koppigheid is bad, geef het voordeel van de twijfel en laat je meeslepen.

Hier laat ik het even bij, maak er maar reflectielog van.. Ik moet weer even inkomen in het journaliseren van hersenspinsels, en die belofte moet toch ingelost worden. Met een puntkomma-streepje-haakjesluiten naar emiel.info

En, er moet toch wat staan anders staat er zo weinig; niet gelogd is altijd mis.